Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2022 r. E. T. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej na dofinansowanie zakupu nawozów mineralnych.
Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. organ wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. organ – na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, uznając, że skarżący nie usunął braków formalnych.
Pismem z dnia 9 sierpnia 2022 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. i wnioskował o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy niezwłocznie nie później niż w terminie 30 dni.
Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2022 r. zobowiązano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia. W razie nie zastosowania się do tego wezwania przewidziano rygor odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że skoro Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje środki zaskarżenia wskazane w art. 52 § 2 p.p.s.a. to nie ma zastosowania przy wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego na pozostawienie podania bez rozpoznania tryb wynikający z art. 52 § 3 p.p.s.a. Stąd zdaniem skarżącego mógł wnieść skargę bez uprzedniego wzywania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pozostawienie podania/wniosku bez rozpoznania jest rodzajem niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, a stronie postępowania przysługuje w takiej sytuacji skarga na bezczynność (czynność pozostawienia bez rozpoznania wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega odrębnemu zaskarżeniu). Składając w niniejszej sprawie skargę na bezczynność skarżący zmierza właśnie do wykazania, że jego wniosek o oddzielnie pomocy finansowej organ bezzasadnie pozostawił bez rozpoznania. Skarga taka powinna być natomiast wniesiona z zachowaniem warunków przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329). Warunki te wynikają m.in. z art. 53 § 2b, zgodnie z którym, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 ww. przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z art. 37 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) wynika z kolei, że ponaglenie na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie powinno zawierać uzasadnienie i wnosi się je do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, bądź do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Z przywołanych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego zaskarżenia bezczynności organu administracji publicznej (w tym bezczynności, w ramach której kwestionuje się zasadność pozostawienia wniosku bez rozpoznania), jest uprzednie wniesienie przez stronę skarżącą ponaglenia do organu wyższego stopnia. Z nadesłanych akt nie wynika tymczasem, że z takim ponagleniem strona zwróciła się do właściwego organu. Dlatego też skarżący został wezwany do usunięcie tego braku i w wyznaczonym terminie nie zadośćuczynił temu obowiązkowi. Nieusunięcie wspomnianego braku na wezwanie sądu sprawia, że sąd uznaje, że skarżący nie wykazał wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem niniejszej skargi.
Z tego powodu postępowanie nie mogło zostać skutecznie uruchomione, a skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sąd orzekł w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.