Uzasadnienie
Skarżący Jerzy M. pismem z dnia 26 lipca 2002 r. wniósł do Urzędu Skarbowego w T. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości 9.220,32 zł. Nadpłata była spowodowana błędnym wykazaniem w zeznaniu rocznym podatku do zapłaty w wysokości 4.636,20 zł, którą to kwotę wpłacono, zamiast wykazania zwrotu w kwocie 4.584,12 zł.
Urząd Skarbowy w T. postanowieniem z dnia 18 września 2002 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
Skarżący w dniu 13 listopada 2002 r. złożył do Izby Skarbowej skargę na bezczynność organu I instancji. Pismem z dnia 13 stycznia 2002 r. Skarżący wezwał Urząd do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji o stwierdzeniu nadpłaty.
Wobec bezskuteczności wezwania w dniu 24 stycznia 2003 r. podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Urzędu Skarbowego w T. Skarżący wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Urząd poinformował o nowym terminie załatwienia sprawy - 7 dni po zapoznaniu się z całością zebranego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego narusza to art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, gdyż zapoznanie się z materiałem dowodowym może nastąpić za 3 di albo za 3 lata.
Urząd Skarbowy wskazał na trudności w określeniu terminu do załatwienia sprawy spowodowane prowadzeniem postępowania wyjaśniającej i nie dostarczeniem przez skarżącego żadnych dokumentów. Wszczęcie postępowania podatkowego nastąpiło po stwierdzeniu, że podatnikowi przysługuje ulga inwestycyjna, a księgi podatkom zawierają błędne zapisy.
Nadto z uwagi na wysoką kwotę odliczenia l dochodu darowizn /1.525,800 zł/, w tym na rzecz Kurii Diecezjalnej w P. na kwotę 1.300.000 zł istnieje konieczność zbadania, czy podatnik dysponował zasobami pieniężnymi umożliwiającymi takie wpłaty. Sprawdzanie powyższego miało miejsce w toku czynności wykonawczych w okresie od października 2002 r. do 25 lutego 2003 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ pismo skarżącego z dnia 26 lipca 2002 r. z żądaniem stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. stanowiło o wszczęciu postępowania podatkowego, które zgodnie z art. 139 par. 1 Ordynacji podatkowej powinno zostać zakończone najpóźniej w ciągu miesiąca.
W niniejszym przypadku Izba Skarbowa w G. postanowieniem z dnia 29 listopada 2002 r. uznała skargę na bezczynność Urzędu Skarbowego za zasadną i wyznaczyła jemu dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 28 grudnia 2002 r. Termin ten nie został dochowany przez Urząd Skarbowy w T. Urząd ten wprawdzie wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, jednak uczynił to w sposób naruszający przepisy art. 140 Ordynacji podatkowej nakazujące zawiadomienie strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie z podaniem przyczyny niedotrzymania terminu i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy.
Terminem jest czas na wykonanie czynności, czy okres jej wykonywania. Terminu Ordynacji podatkowej określane są w dniach, tygodniach, miesiącach i latach.
W każdym przypadku jest to termin obiektywny w znaczeniu takim, że strona i organ podlegają konsekwencji upływu terminu, którego upływ może być kontrolowany przez stronę i organ. Wyznaczenie terminu, którego rozpoczęcie biegu uzależnione jest od woli organu nie spełnia wymogów z art. 140 Ordynacji podatkowej.
W niniejszym przypadku początek biegu terminu nie został przez Urząd Skarbowy w T. sprecyzowany, nie wiadomo bowiem kiedy organ ten uzna, że "zapozna się z materiałem dowodowym". Zaakceptowanie takiego postępowania powodowałoby utratę przez art. 14C Ordynacji podatkowej funkcji służącej przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej.