Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej w skrócie zwanego Naczelnikiem lub organem), działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostawił bez rozpoznania podanie M.J. z dnia 1 marca 2020 r. w sprawie wyłączenia spod egzekucji wierzytelności z zajętego rachunku bankowego.
Na powyższe rozstrzygnięcie M.J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia strona J. uczyniła rozstrzygnięcie Naczelnika z dnia 1 kwietnia 2020 roku, o pozostawieniu bez rozpoznania podania w sprawie wyłączenia spod egzekucji wierzytelności z zajętego rachunku bankowego. Jak wynika z tezy Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powyższych uregulowań wynika generalna zasada subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. W przypadku skarg na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 k.p.a.
Skoro przedmiotem skargi jest pismo o pozostawieniu podania bez rozpoznania, to zgodnie z przywołaną tezą Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tego rodzaju rozstrzygnięcie przysługuje skarga na bezczynność co oznacza, że jej wniesienie do sądu administracyjnego powinno zostać poprzedzone złożeniem stosownego ponaglenia. Skarga do sądu administracyjnego może zostać bowiem wniesiona dopiero po wyczerpaniu wewnątrzadministracyjnego trybu zaskarżania rozstrzygnięć organów administracyjnych.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.)
Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia. W ocenie Sądu, taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, albowiem przed wniesieniem skargi do sądu strona nie złożyła stosownego ponaglenia do organu. W związku z tym, w obecnym stanie rzeczy skargę wniesioną przez stronę od pisma pozostawiającego podanie bez rozpoznania należy uznać za niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.