Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga S. M. na informację Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 stycznia 2010 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o dofinansowanie w ramach środka 1.5 Rekompensaty społeczno – gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką.
Wyjaśniając podstawy prawne zajętego w ww. informacji stanowiska organ administracji stwierdził, że wnioskodawca nie usunął w terminie braków formalnych wniosku. Pouczając o służących wnioskodawcy środkach prawnych wskazał, że na ww. rozstrzygnięcie służy skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu po wyczerpaniu trybu zażalenia określonego w art. 37 § 1 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 wskazanego wyżej przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach na bezczynność organów w sytuacji, gdy powinny one wydać decyzję administracyjną, jedno ze wskazanych wyżej postanowień albo innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.
W myśl art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 52 § 2 ww. ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący zarzucał organowi administracyjnemu bezczynność. W myśl zaś art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Analiza powyższych norm dowodzi, że wniesienie skargi na bezczynność organu administracji w niniejszej sprawie winno być poprzedzone złożeniem zażalenia na informację Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 stycznia 2010 r. Skarżący zaś tego nie uczynił, wnosząc w niniejszej skargę z pominięciem zażalenia, a więc bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia. Powyższe skutkuje uznaniem skargi za niedopuszczalną.
W sytuacji uznania skargi za niedopuszczalną Sąd zobowiązany jest ją odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne).
Sąd stwierdzając, że pouczenie organu administracji nie jest dostatecznie czytelne i narusza art. 9 kpa, uznał za stosowne wyjaśnić skarżącemu, że na obecnym etapie postępowania przysługującym mu środkiem zaskarżenia jest zażalenie na opisane wyżej rozstrzygnięcie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Z uwagi na powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.