Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. M.P. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej pozostaje bezczynny wobec naruszeń prawa jakich dopuszcza się Naczelnik Urzędu Skarbowego, nie dokonując żadnych przewidzianych prawem czynności czym rażąco narusza prawo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z treści skargi, na co strona konsekwentnie wskazuje, przedmiotem zaskarżenia objęta jest bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej polegająca na niepodejmowaniu czynności w sytuacji stwierdzonych naruszeń, których dopuścił się Naczelnik Urzędu Skarbowego.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy.
Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a).
Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.).
Przechodząc na grunt przepisów Ordynacji podatkowej wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), które zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu, w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie przez dyrektora izby skarbowej przysługuje stronie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Ponaglenie w doktrynie i judykaturze traktowane jest jako szczególny rodzaj środka zaskarżenia, mający na celu zwalczanie uchybień organów na etapie procedowania przed tymi organami. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi wówczas, gdy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej.
W przedmiotowej sprawie skarżący uchybił temu obowiązkowi wnosząc skargę bezpośrednio do Sądu, bez uprzedniego złożenia ponaglenia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Nie podjął zatem czynności, która wymagana jest dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Należy przy tym nadmienić, że również potraktowanie skargi, jako wniesionej od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 grudnia 2011 r. w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione, przyniosłoby ten sam skutek w postaci jej odrzucenia. W związku z tym, że od powyższego postanowienia nie przysługuje żaden środek odwoławczy, wniesienie skargi na to rozstrzygnięcie winno być poprzedzone wezwaniem na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Również taka czynność nie została podjęta przez stronę skarżącą, albowiem skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w punkcie 2 postanowienia na mocy art. 232 § 2 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od odrzuconego lub cofniętego pisma.