Uzasadnienie
J. H. - dalej jako "Skarżący" wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS") polegającą na braku ponownego rozpoznania sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 1048/19 w przedmiocie podatku akcyzowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej odrzucenie, albowiem stwierdził, że Skarżący w badanej sprawie nie wniósł ponaglenia do właściwego organu, pomimo takiego obowiązku.
Zarządzeniem Sędziego z dnia 6 maja 2021 r. wezwano Skarżącego do nadesłania dowodu wniesienia ponaglenia do właściwego organu na niezałatwienie sprawy w terminie przez Dyrektora IAS - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta 14 akt sądowych) wynika, że zarządzenie doręczono Skarżącemu w dniu 17 maja 2021 r.
W odpowiedzi na powyższe Skarżący wniósł o uszczegółowienie informacji dotyczących wniesionego ponaglenia oraz wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku do czasu uzyskania wskazanych informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem dokonuje oceny jej dopuszczalności, tj. bada, z urzędu swoją właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną, bada także czy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, czy nastąpiło to w terminie, czy skarga spełnia określone warunki formalne.
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z kolei w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie z § 2 powołanego przepisu ponaglenie zawiera uzasadnienie. Środek ten jest wnoszony do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1) lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2). Ponaglenie jest pismem, które – stosownie do art. 63 k.p.a. – powinno spełniać wymogi pisma w postępowaniu administracyjnym.
Z przytoczonych przepisów wynika obowiązek wniesienia ponaglenia a dopiero następnie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponaglenie jest więc warunkiem formalnym skargi, a jego brak powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OZ 33/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie Skarżący złożył skargę na bezczynność Dyrektora IAS. Zatem uwzględniając powyższe przepisy przed złożeniem skargi należało złożyć ponaglenie do organu wyższego stopnia. W tym celu sąd wezwał Skarżącego do udzielenia informacji, czy przed złożeniem skargi zostało wniesione ponaglenie.
Skarżący otrzymał w dniu 17 maja 2021 r. wezwanie sądu do wskazania, czy w sprawie wniesiono ponaglenie. Pomimo nałożonego obowiązku, którego treść jest jasna i precyzyjnie sformułowana w treści wezwania, Skarżący nie przedstawił dowodu w postaci pisma stanowiącego ponaglenie, co stanowi warunek formalny dopuszczalności skargi na bezczynność organu.
W tym stanie rzeczy, wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.