Uzasadnienie
W dniu 14 stycznia 2002 r. Spółka z o.o. "A" złożyła w Urzędzie Skarbowym wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Decyzją z dnia 30 grudnia 2002 r. nr [...]Urząd Skarbowy ustalił Spółce warunki restrukturyzacji. Decyzję te doręczono stronie w dniu 8 stycznia 2003 r.
Stosownie do brzmienia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.) - "po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której:
- 1) stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione albo
- 2) umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione".
Wobec doręczenia Spółce decyzji o warunkach restrukturyzacji w dniu 8 stycznia 2003 r. organ restrukturyzacyjny mógł wydać decyzję, zgodnie z w/w przepisem po upływie 15 miesięcy od tego dnia a zatem najwcześniej w dniu 8 kwietnia 2004 r.
W dniu 1 lipca 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się do Urzędu Skarbowego z prośbą o wyjaśnienie przyczyn przedłużania się rozpatrywania wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego.
W odpowiedzi na to pismo Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 6 sierpnia 2004 r. nr [...] poinformował, iż od dnia 1 maja 2004 r. organem wyrażającym zgodę na przekazywanie pomocy publicznej jest Komisja Europejska, przy czym z wnioskiem o wydanie opinii w przypadku pomocy indywidualnej na restrukturyzację występuje podmiot ubiegający się o tę pomoc. Nadto wskazał, że Polska wystąpiła do Komisji Europejskiej w sprawie notyfikacji przepisów dotyczących pomocy udzielanej na restrukturyzację należności publicznoprawnych. Zdaniem organu przewidywalny okres, w którym nastąpią powyższe rozstrzygnięcia to wrzesień 2004 r. i po tej dacie organy restrukturyzacyjne przystąpią do załatwienia nie zakończonych postępowań restrukturyzacyjnych.
W dniu 10 sierpnia 2004 r. pełnomocnik skarżącej Spółki zwrócił się do Izby Skarbowej ze skargą na brak wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego przez Urząd Skarbowy.
Pismem z dnia 12 października 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił skarżącą Spółkę, iż skarga jest bezzasadna.
W dniu 13 października 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował o przedłużeniu postępowania restrukturyzacyjnego do końca października 2004 r., nadto pismem z dnia następnego zawiadomił o możliwości załatwienia sprawy w trybie pomocy de minimis. Spółka zgodziła się na tę formę pomocy kierując w dniu 25 października 2004 r. stosowny wniosek.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego powiadomił o konieczności przedłużenia postępowania restrukturyzacyjnego do dnia 30 grudnia 2004 r. z uwagi na konieczność sprawdzenia i weryfikacji złożonych przez stronę dokumentów dotyczących pomocy de minimis w związku z restrukturyzacją.
W dniu 20 października 2004 r. "A" spółka z o.o. w P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego, w której zarzuca organowi podatkowemu nie wydanie decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego oraz nie poinformowanie o możliwości skorzystania z pomocy publicznej w ramach innego programu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - dalej określanej jako ustawa o p.p.s.a. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu - wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., SAB/Wr 6/83 (GP 1983, nr 24).
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy o p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia - zgodnie z § 2 cyt. przepisu - należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W sprawie niniejszej, takim środkiem zaskarżenia jest - zgodnie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej - ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140, złożone do organu podatkowego wyższego stopnia. Trzeba zauważyć, że w dacie składania skargi nie upłynął jeszcze termin, o którym poinformował organ w piśmie z dnia 13 października 2004 r. nadto wskazać należy, iż organ dodatkowo przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 30 grudnia 2004 r. (pismem z dnia 15 listopada 2004 r.), w związku z czym dopiero po upływie tego ostatniego terminu, w przypadku nie wydania decyzji, skarżący powinien wystąpić z ponagleniem do Dyrektora Izby Skarbowej a dopiero w następnej kolejności do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność.
Z uwagi, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o p.p.s.a odrzucił skargę, jako niedopuszczalną.