Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 marca 2012 r. M.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Jak wynika z treści skargi przedmiotem zaskarżenia objęta jest bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku polegająca na niepodejmowaniu czynności w sprawie zwrotu skarżącemu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za sierpień 2011 r.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy.
Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a).
Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.).
Przechodząc na grunt przepisów Ordynacji podatkowej wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z § 1 pkt 1 cytowanego przepisu, w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie przysługuje stronie ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.
Jednakże wskazana ustawa nie przewiduje od wydanego w następstwie rozpoznania ponaglenia rozstrzygnięcia żadnego środka odwoławczego. W konsekwencji, wniesienie skargi na to rozstrzygnięcie winno być poprzedzone wezwaniem na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Taka czynność nie została w sprawie podjęta, albowiem skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.