Uzasadnienie
W dniu 4 lutego 2020 r. (data stempla pocztowego) R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 rok.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego wniosło o jej odrzucenie.
W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2020 r. organ wskazał, że sprawa dotycząca podatku od nieruchomości za 2018 r. zakończyła się wydaniem decyzji w dniu 10 stycznia 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W niniejszej sprawie skarżący w dniu 4 lutego 2020 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie podatku od nieruchomości. Tymczasem organ II instancji zakończył postępowanie decyzją z dnia 10 stycznia 2020 r.
Zauważyć trzeba, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. II OPS 5/19 w której orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Jednocześnie - w ocenie Sądu - z uwagi na procesowe powiązanie w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania uzasadnione jest zastosowanie zawartego w tej uchwale poglądu także do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wniesionej już po wydaniu decyzji, tj. zakończeniu postępowania, którego dotyczyła skarga do sądu.
W świetle powyższego niedopuszczalne było merytoryczne odniesienie się przez Sąd do zarzutu bezczynności i przewlekłości kierowanego przez skarżącego wobec Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wydanie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bowiem skarga na bezczynność i przewlekłość organu została wniesiona już po zakończeniu postępowania podatkowego.
Wobec tego skarga, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlega odrzuceniu. W tym stanie Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.