Uzasadnienie
W dniu 7 grudnia 2009r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. pismo M.S. datowane na dzień 9 września 2009r. (uzupełnione pismem z dnia 29 października 2009r.), w którym to wyżej wymieniony zarzuca organowi podatkowemu pierwszej instancji nie wydanie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego, prowadzonego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. Adresatem przedmiotowego pisma był Dyrektor Izby Skarbowej w K. W związku z powyższym, na mocy zarządzenia z dnia 9 grudnia 2009r. wezwano M.S. do wskazania czy jego pismo z dnia 9 września 2009r. stanowi- tak jak to uznał Dyrektor Izby Skarbowej w K. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. czy też jest pismem innego rodzaju. Jednocześnie zakreślono stronie siedmiodniowy termin do udzielenia odpowiedzi na wyżej wymienione wezwanie pod rygorem uznania, że pismo to stanowi skargę do tut. Sądu.
Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 17 grudnia 2009r., jednakże do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego uznano- zgodnie z rygorem nadanym w wezwaniu z dnia 11 grudnia 2009r.- iż pismo to stanowi skargę do tut. Sądu na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. Rzeczona bezczynność Naczelnika wyżej wskazanego Urzędu Skarbowego- zdaniem strony skarżącej- polega na nie wydaniu przez tenże organ postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego. W opinii skarżącego, organ podatkowy pierwszej instancji winien prócz postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które to wydał w dniu [...], wydać także na mocy właściwego przepisu Ordynacji podatkowej, orzeczenie o jego wznowieniu.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. wniósł o jej odrzucenie, a to z uwagi na fakt, iż skarżący winien przed złożeniem skargi do Sądu zwrócić się w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej z ponagleniem do właściwego organu, celem spełnienia przesłanek wynikających z treści art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czego nie uczynił.
Niezależnie od powyższego godzi się wskazać, iż w dniu 7 sierpnia 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia (postanowienie z dnia [...]) wydał decyzję, mocą której uchylił decyzję w sprawie określenia M. i J.S. wysokości należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. i określił nowy wymiar tego podatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4a § 2 przedmiotowego artykułu.
Z kolei zgodnie z przepisem 149 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, że w chwili wniesienia skargi w niniejszej sprawie, postępowanie prowadzone w wyniku wznowienia postępowania podatkowego w zakresie określenia J. i M.S. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. zostało zakończone, poprzez wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dąbrowie G. decyzji z dnia [...], mocą której określono podatnikom nowy wymiar zobowiązania podatkowego. Fakt ten sprawia niewątpliwie, że skarga na bezczynność nie może odnieść skutku, skoro nie może już wchodzić w rachubę zobowiązanie organu przez sąd- na podstawie wyżej cytowanego art. 149 ppsa- do wydania w określonym terminie aktu, którego wydania domaga się skarżący.
Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie jest zatem niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ppsa zgodnie, z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym, na mocy ostatnio przywołanego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.