Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. (dalej także: organ) prowadził postępowanie, dotyczące ustalenia R. N. i T. N. (dalej także: skarżące, strona) wysokości podatku od nieruchomości za lata 2020 – 2021.
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2021 r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
W dniu 9 marca 2022 r. strona złożyła ponaglenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.
W dniu 22 marca 2022 r. organ pierwszej instancji wydał w sprawie decyzje, dotyczące ustalenia stronie wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r. i za 2021 r.
Natomiast w dniu 31 marca 2022 r. skarżące, reprezentowane przez pełnomocnika, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. – skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez tenże organ.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Pełnomocnik organu wskazał, iż skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona już po wydaniu i doręczeniu w sprawie decyzji z dnia 22 marca 2022 r. Zaznaczył też, że organ nie dopuścił się przewlekłości, gdyż podejmował w postępowaniu szereg chronologicznie następujących po sobie czynności, w tym dokonując oględzin nieruchomości i wyznaczając stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.), można wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, w przypadkach szczegółowo wskazanych w tym przepisie.
Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 pkt 1) oraz pkt 3) P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a tejże ustawy: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).
Z kolei na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
Na wstępie należy zauważyć, iż kwestia wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność albo na przewlekłe prowadzenie postępowania stanowiła już przedmiot rozstrzygnięć podejmowanych w orzecznictwie sądowym. Analizy tej problematyki dokonał w szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19. W uchwale tej NSA stwierdził bowiem, iż treść art. 149 § 1 pkt 3) P.p.s.a. nie uprawnia do wniosku, że dopuszczalne jest merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność, złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało zakończone.
Co istotne, we wskazanej wyżej uchwale NSA wyraził stanowisko, zgodnie z którym pogląd sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, jest nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Przyjęcie zatem koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność (przewlekłość) jest nie do zaakceptowania z uwagi na samą istotę takiej skargi, jak również ze względu na praktyczny wymiar przyjęcia otwartego terminu do złożenia takiej skargi.
W rozpatrywanej sprawie, przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania (co miało miejsce w dniu 31 marca 2022 r.) postępowanie administracyjne zostało zakończone w pierwszej instancji wydaniem decyzji wymiarowych z dnia 22 marca 2022 r. W związku z tym, mając na względzie pogląd NSA wyrażony w przedstawionej powyżej uchwale, który skład orzekający w pełni podziela, należało uznać wniesienie skargi za niedopuszczalne.
Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi.