Uzasadnienie
W dniu 26 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo B. O. zatytułowane jako "skarga na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K.". W jego uzasadnieniu skarżący podniósł, że "władza samorządowa gminy K. w dokumentach kłamie – potwierdza nieprawdę robi to świadomie i za to nie ponosi żadnej kary". Dla potwierdzenia nierzetelności władz samorządowych przedłożył szereg załączników, które winny jakoby stanowić dowód popełnienia przestępstwa.
Wobec zawartych w skardze zarzutów skarżący domagał się aby Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił sprawę i ukarał Burmistrza.
Pismem z dnia [...] 2004 r. Regionalna Izba Obrachunkowa w K. ustosunkowując się do pisma B. O., wniosła o odrzucenie skargi wskazując na jej bezpodstawność oraz brak interesu prawnego skarżącego. W uzasadnieniu wniosku odnotowano, iż postępowanie kontrolne Regionalna Izba Kontroli podejmuje z urzędu, a nie na wniosek. Ujawnienie podczas kontroli nieprawidłowości, których weryfikacja należy do kompetencji organów ścigania skutkuje zawiadomieniem właściwych podmiotów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznacza zapis art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zatem istotę skargi na bezczynność może stanowić jedynie zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie rzeczowym należącym do kompetencji organu, którego dotyczy skarga.
Podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu należy zatem rozpatrywać w świetle zapisów rozdziału 2 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. Nr 55 z 2001 r., poz. 577 z późn. zm.). Powołane przepisy stanowią, iż RIO kontrolują gospodarkę finansową jednostek samorządu terytorialnego w tym realizację zobowiązań podatkowych oraz zamówienia publiczne na podstawie kryterium zgodności z prawem i zgodności dokumentów ze stanem faktycznym. Weryfikacja zarzutu dotyczącego treści oświadczenia Burmistrza w świetle znamion czynów penalizowanych na mocy przepisów zawartych w rozdziale XXXIV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), obejmujących przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów niewątpliwie nie należy do kompetencji Regionalnej Izby Obrachunkowej.
Tym samym stwierdzić należy, iż żądanie podjęcia przez RIO działań w zakresie, który nie należy do właściwości rzeczowej tego organu jest całkowicie bezpodstawne, a skargę opartą na takim zarzucie uznać należy za niedopuszczalną.
Reasumując wskazać należy, iż rozpoznając przedmiotową skargę nie dopatrzono się przejawów bezczynności organu, a zatem skargę, jako niedopuszczalną, odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.