Uzasadnienie
W dniu 26 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo B. O. zatytułowane jako "skarga na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K.". W jego uzasadnieniu skarżący podniósł, że "władza samorządowa gminy K. w dokumentach potwierdza nieprawdę", gdyż Burmistrz w piśmie [...] r. z dnia [...] r. podaje, iż ulica [...] była w 1992 r. utwardzona oraz okrawężnikowana. Dla potwierdzenia nierzetalności władz samorządowych przedłożył szereg załączników, które winny jakoby stanowić dowód popełnienia przestępstwa.
Wobec zawartych w skardze zarzutów skarżący domagał się, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił sprawę i ukarał Burmistrza.
Pismem z dnia [...] 2004 r. Regionalna Izba Obrachunkowa w K., ustosunkowując się do pisma B. O., wniosła o odrzucenie skargi, wskazując na jej bezpodstawność oraz brak interesu prawnego skarżącego. W uzasadnieniu wypunktowano, iż zarzut skargi jest trudny do sprecyzowania. Przyjąć należy, iż skarżący zarzuca RIO bezczynność w zakresie prowadzenia postępowania karnego, które to działanie leży poza kompetencją RIO. Wskazano również, iż postępowanie kontrolne Regionalna Izba Kontroli podejmuje z urzędu, a nie na wniosek. Ujawnienie podczas kontroli nieprawidłowości, których weryfikacja należy do kompetencji organów ścigania skutkuje zawiadomieniem właściwych podmiotów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznacza zapis art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zatem istotę skargi na bezczynność może stanowić jedynie zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie rzeczowym należącym do kompetencji organu, którego dotyczy skarga.
Podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu należy zatem rozpatrywać w świetle zapisów rozdziału 2 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. Nr 55 z 2001 r., poz. 577 z późn. zm.). Powołane przepisy stanowią, iż RIO kontrolują gospodarkę finansową jednostek samorządu terytorialnego, w tym realizację zobowiązań podatkowych oraz zamówienia publiczne na podstawie kryterium zgodności z prawem i zgodności dokumentów ze stanem faktycznym. Weryfikacja zarzutu dotyczącego treści oświadczenia Burmistrza w świetle znamion czynów penalizowanych na mocy przepisów zawartych w rozdziale XXXIV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.), obejmujących przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów niewątpliwie nie należy do kompetencji Regionalnej Izby Obrachunkowej.
Tym samym stwierdzić należy, iż żądanie podjęcia przez RIO działań w zakresie, który nie należy do właściwości rzeczowej tego organu jest całkowicie bezpodstawne, a skargę opartą na takim zarzucie uznać należy za niedopuszczalną.
Reasumując wskazać należy, iż rozpoznając przedmiotową skargę nie dopatrzono się przejawów bezczynności organu, a zatem skargę, jako niedopuszczalną, odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.