Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2004 r. B. O. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o "wyjaśnienie wszystkich spraw i ukaranie osób winnych, które nie przestrzegały prawa." W uzasadnieniu sformułowanego wyżej wniosku, B. O. wspomniał o dowodach przestępstw popełnionych przez pracowników samorządowych Gminy K..
W dniu 26 lipca 2004 r. B. O. doręczono pismo sądu, w którym poinformowano go o zakresie kognicji sądu administracyjnego pierwszej instancji. W piśmie tym wezwano jednocześnie B. O.do usunięcia braków pisma z dnia [...] 2004 r. - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania - przez podanie charakteru tegoż pisma oraz skonkretyzowanie przedmiotu zaskarżenia (osnowa wniosku) - zgodnie z wymogami określonymi w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 29 lipca 2004 r. B. O sprecyzował, że jego pismo z dnia [...] 2004 r. stanowi skargę na bezczynność Burmistrza Gminy K.. Skarżący podniósł nadto, że "przez osiem lat był członkiem Zarządu Mieszkańców Dzielnicy K." i w tych ramach kierował do Burmistrza Gminy K. interpelacje w imieniu lokalnej społeczności, domagając się wyjaśnienia niegospodarności zarzucanej Burmistrzowi i innym pracownikom samorządowym wspomnianej Gminy. Wobec zawartych w skardze zarzutów skarżący domagał się, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił sprawę i ukarał Burmistrza i jego pracowników.
Pismem z dnia 6 września 2004 r. Burmistrz K., ustosunkowując się do pisma B. O., wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku odnotowano, iż w "niniejszej sprawie nie mamy do czynienia w ogóle ze sprawą administracyjną. Podniesione przez skarżącego zarzuty mają w głównej mierze charakter spraw cywilnoprawnych i karnoprawnych. Burmistrz K. nie posiada kompetencji prawnej wszczynania postępowań administracyjnych w sprawach stanowiących przedmiot zarzutów albowiem prawo nie daje mu takich kompetencji."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznacza zapis art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zatem istotę skargi na bezczynność może stanowić jedynie zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie rzeczowym należącym do kompetencji organu, którego dotyczy skarga.
Podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu należy zatem rozpatrywać w świetle zapisów art. 30 i następnych w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591). Powołane przepisy stanowią, iż burmistrz wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do zadań burmistrza należy w szczególności: 1) przygotowywanie projektów uchwał rady gminy, 2) określanie sposobu wykonywania uchwał, 3) gospodarowanie mieniem komunalnym, 4) wykonywanie budżetu, 5) zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. W realizacji zadań własnych gminy wójt (w niniejszej sprawie burmistrz w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym) podlega wyłącznie radzie gminy.
Weryfikacja zarzutu dotyczącego działania lub bezczynności burmistrza w świetle znamion czynów penalizowanych na mocy przepisów zawartych w rozdziale XXIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), obejmującym przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego niewątpliwie nie należy do kompetencji samego Burmistrza Gminy K..
Tym samym stwierdzić należy, iż żądanie podjęcia przez burmistrza działań w zakresie, który nie należy do zadań z zakresu administracji publicznej jest całkowicie bezpodstawne, a skargę opartą na takim zarzucie uznać należy za niedopuszczalną.
Reasumując wskazać należy, iż rozpoznając przedmiotową skargę nie dopatrzono się przejawów bezczynności organu, a zatem skargę, jako niedopuszczalną, odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.