Postanowienie WSA w Gliwicach z 15 maja 2006 r., I SAB/Gl 2/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 15 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Burmistrza Miasta Ł. w przedmiocie sprawy budżetowej jednostki samorządu terytorialnego postanawia: odrzucić skargę;

Skład

Sędzia WSA Krzysztof Winiarski przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze z dnia [...] 2006r. skarżący J. P. zaskarżył bezczynność Burmistrza Miasta Ł.,,w przedmiocie podwójnego wynagrodzenia Zarządu Gminy, Przewodniczących Rady, radnych, członków Rad Nadzorczych spółek z udziałem Gminy". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Ł. wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4.

Zgodnie z pkt. 8 wyżej cytowanego przepisu zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a. Dlatego też skarga na bezczynność organu przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt. 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt. 4 tj. dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznana uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem istotę skargi na bezczynność może stanowić jedynie zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej do wydania lub podjęcia, których organ był zobligowany. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, Burmistrz Miasta Ł. nie miał ustawowego obowiązku wydania decyzji administracyjnej, postanowienia, innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej.

Nadto należy zaznaczyć, iż dnia [...] 2002r. rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę w sprawie zasad otrzymywania i wysokości diet przysługujących radnym za udział w pracach Rady i jej organów oraz zwrotu kosztów służbowych. Z kolei skarżący na mocy art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) mógł zakwestionować jej legalnośc, albowiem zgodnie z treścią tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego (ust. 1). Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust. 2a). Trzeba przy tym pamiętać, iż skarżący, o którym mowa w tym przepisie musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością.

Mając na uwadze powyższe skargę J.P. na bezczynność Burmistrza Miasta Ł.,,w przedmiocie podwójnego wynagrodzenia radnych" uznano za niedopuszczalną i odrzucono na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi