Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 15 lutego 2021 r., sygn. akt I SAB/Gl 26/20

Uzasadnienie

Pismem z dnia 26 sierpnia 2020 r. G. K. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie ustalenia stawek podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że Rada Miasta C. w 2014 r., w jego odczuciu, nielegalnie określiła wysokość stawki podatku od nieruchomości obowiązujący na terenie miasta C. i w związku z tym w 2015 r. w C. nie ma stawki podatku od nieruchomości i nie można ustanowić podatku od nieruchomości, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zdaniem skarżącego bezpodstawnie i nielegalnie ustala podatek od nieruchomości w tym zakresie.

W piśmie z dnia 20 grudnia 2020 r. skarżący wyjaśnił, że bezczynność, którą zarzuca Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Katowicach polega na braku wyznaczenia granic wartość stawki podatku od nieruchomości, której nie uchwaliła Rada Miasta C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobligowany jest ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.).

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres tej właściwości reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje (§ 2) orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, z czego a contrario wnioskować należy, że sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego, zatem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargi w tym przedmiocie podlegają odrzuceniu.

Wskazać trzeba, że akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzują się tym, że są podejmowane w sprawie indywidualnej, są skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy – co należy podkreślić - są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Z analizy treści skargi wynika, że swoje zarzuty skarżący wywodzi z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., który poddaje kontroli sądu bezczynność w sprawach dotyczących przypadków określonych pkt 1-4 art. 3 § 2, a zatem aktów bądź czynności tam wskazanych.

Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustawowo przewidzianym terminie nie podjął on żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, z tym zastrzeżeniem, że na organie ciążył wynikający z przepisów prawa obowiązek takiego działania, tj. wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia - wydania aktu lub podjęcia czynności nakazanych prawem.

Sąd stanął na stanowisku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie ma określonego prawem obowiązku ustalenia stawki podatku od nieruchomości w formie określonej w pkt 1-4 art. 3 § 2 p.p.s.a. Brak bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby o takim obowiązku. To w konsekwencji oznacza, że brak jest drogi postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zdaniem sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie zgłoszone w skardze nie mieści się w ramach kognicji sądów administracyjnych, wyznaczonych w ramach art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od przedmiotowej skargi.

1. - ---------------------- 4