Uzasadnienie
Skarżący pan C.T. pismem z dnia [...]r. wniósł skargę nazwaną pozwem przeciwko I Urzędowi Skarbowemu w G. twierdząc, że organ ten przysyła mu zawiadomienia o zaleganiu w uiszczeniu pewnej kwoty. Skarżący wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie był i nie jest właścicielem samochodu i nie zna innych powodów, które zobowiązywały go do zapłacenia przedmiotowej należności. Stwierdził, że jego prośby o wyjaśnienie sprawy nie są rozpatrywane.
W kolejnym piśmie z dnia [...]r. skarżący sprecyzował skargę oświadczając, że jest to skarga na czynności I Urzędu Skarbowego w G. oraz jego zawiadomienie zobowiązujące go do zapłaty [...] zł.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. podniósł, że działając jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec pana C.T. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Ubezpieczony Fundusz Gwarancyjny w W. na kwotę [...] zł. Wskazał, że wierzyciel w piśmie z dnia [...]r. poinformował organ egzekucyjny, iż przedmiotowy tytuł wykonawczy pozostaje aktualny.
Organ egzekucyjny wyjaśnił również, że w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej akta sprawy zostały w dniu [...]r. przekazane Sądowi Rejonowemu w G. Stwierdził ponadto, że na prowadzone postępowanie egzekucyjne zobowiązany wcześniej nie składał skarg oraz zarzutów.
Jak wynika z treści postanowienia z dnia [...]r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w G. po rozpoznaniu sprawy egzekucyjnej wierzycieli A S.A. w W. oraz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. przeciwko dłużnikowi C.T. o świadczenie pieniężne wobec zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej wyznaczył do łącznego prowadzenia obu egzekucji Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w G. w trybie właściwym dla tego organu oraz pozostawił w mocy wszystkie dokonane czynności egzekucyjne.
Wezwany na rozprawę w dniu 26 kwietnia 2005 r. skarżący mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawił się i nie złożył wyjaśnień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Do właściwości sądów administracyjnych należy sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej poprzez stosowanie środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Kontrola ta w myśl art. 3 § 2 cytowanej ustawy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie decyzje, postanowienia inne akty lub czynności, akty prawa miejscowego i inne akty oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego artykułu.
Z treści skargi i pism składanych przez skarżącego wynika, że jego zarzuty nie dotyczą żadnego z przypadków opisanych wyżej wymienionym przepisem, a zatem rozpoznanie tej skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Charakter żądania i wskazane przez skarżącego okoliczności świadczą o tym, że nie zgadza się on z prowadzoną przeciwko jego osobie egzekucją administracyjną, gdyż jego zdaniem ciążący na nim obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty wynikającej z administracyjnego tytułu wykonawczego nie istnieje. Zarzut ten nie został podniesiony w terminie opisanym w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) nie mógł więc być podstawą rozstrzygnięcia tak w postępowaniu egzekucyjnym jak i sądowym.
Podnoszone przez skarżącego zarzuty, które należy rozumieć jako wykazujące na przewlekłowe, prowadzonego postępowania przez organ egzekucyjny mogą natomiast stanowić realizację uprawnienia przysługującego zobowiązaniem z mocy art. 54 § 1 cytowanej wyżej ustawy w tym jako skargę na czynności egzekucyjne.
Jednakże również w tym przypadku z uwagi na fakt łącznego prowadzenia egzekucji administracyjnej i sądowej przez organ egzekucji sądowej tego rodzaju zarzut wyłączony jest spod kompetencji sądu administracyjnego skoro organem nadzorującym czynności komorniczej jest sąd rejonowy a więc sąd powszechny.
Z tych przyczyn Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. skargę odrzucił uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
su.