Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Oświadczyła, że jest matką samotnie wychowującą dwóch małoletnich synów, w tym jednego urodzonego pod koniec kwietnia bieżącego roku, utrzymującą się z renty socjalnej, zasiłków pielęgnacyjnego i rodzinnego oraz alimentów. We wniosku nie wskazano żadnego majątku poza domem "dwurodzinnym".
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca przedstawiła m.in. kopię ugody mediacyjnej z dnia 25 maja 2015 r. (ojciec młodszego syna zobowiązał się w niej do łożenia na jego rzecz alimentów w kwocie 200 zł miesięcznie), zaświadczenie w sprawie renty socjalnej (kwota świadczenia do wypłaty wynosi 643,02 zł) oraz wyciągu z rachunku bankowego (odnotowuje on wpływ pozostałych świadczeń wskazanych we wniosku, a także alimentów na drugiego syna w wysokości 500 zł).
Skarżącej wielokrotnie przyznawano już prawo pomocy w innych sprawach przed Sądem, m.in. w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 1127/13 i I SA/Gl 721/14 zwolniono ją od kosztów sądowych i ustanowiono jej adwokata.
Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skarżąca wykazała, że w jej przypadku ta przesłanka zachodzi. W świetle przedstawionych przez nią dokumentów źródłowych samotnie wychowuje ona dwójkę dzieci i uzyskuje dochody jedynie tytułem alimentów oraz świadczeń o charakterze socjalnym. Dodatkowo drugie dziecko, na które otrzymuje alimenty w skromnej wysokości, urodziła niedawno, co z pewnością w jeszcze większym stopniu ogranicza jej możliwości płatnicze. W takim stanie rzeczy nie można od wnioskodawczyni wymagać, by wygospodarowała jakiekolwiek środki na potrzeby postępowania.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.