Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] 2009 r. M. i A. F. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o "wszczęcie postępowania kontrolnego w Urzędzie Miasta D. oraz podjęcie i wydanie decyzji na podstawie prawa stanowionego w sprawie pobieranego podatku przez Prezydenta Miasta D. i naszego rozliczenia podatku za lata ubiegłe".
Pismem z dnia [...] 2009 r. Kolegium wezwało podatników do wyjaśnienia istoty i zakresu żądania, zawartego w piśmie z dnia [...] 2009 r. W odpowiedzi na wezwanie, M. i A. F. w piśmie z dnia [...] 2009 r. m. in. podali, że przedmiotem ich żądania jest "prawne określenie, czy zasadne i zgodne z prawem stanowionym było naliczanie podatku od nieistniejącej drogi dojazdowej (...)", jak również "zwrot wpłaconego podatku za nakazami płatniczymi Prezydenta Miasta D.".
Kolegium uznało, iż przedmiotem żądania strony jest zwrot nadpłaconego podatku od nieruchomości i pismem z dnia [...] 2009 r. nr [...] przekazało powyższy wniosek według właściwości Prezydentowi Miasta D..
W piśmie z dnia [...] 2009 r. do Kolegium wpłynęło pismo podatników, w którym m. in. wnieśli oni ponaglenie w sprawie pism z dnia [...] 2009 r. oraz [...] 2009 r.
Kolegium w piśmie z dnia [...] 2009 r. nr [...] wyjaśniło stronie, iż wniosek o zwrot nadpłaconego podatku został przekazany organowi właściwemu, tj. Prezydentowi Miasta D. Kolegium wskazało także, że ponaglenie jest przedwczesne, gdyż organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. zawiadomił, iż sprawa załatwiona zostanie do dnia [...] 2009 r., podając jednocześnie przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie.
W dniu [...] 2009 r. Prezydent Miasta D. wydał decyzję nr [...], w której stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...] zł.
W piśmie z dnia [...] 2009 r. podatnicy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie.
W piśmie z dnia [...] 2010 r. (nadanym w dniu [...] 2010 r.) M. i A. F. wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie stwierdzenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości.
Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że w chwili wniesienia skargi ([...] 2010 r.) organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż zajął stanowisko w przedmiocie wniosku skarżących z dnia [...] 2009 r., przekazując wniosek podatników o stwierdzenie nadpłaty podatku właściwemu organowi. Nadto, na dzień złożenia skargi do Sądu Kolegium rozpatrzyło (w dniu [...] 2010 r.) odwołanie podatników od decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości.
Zaistniała sytuacja sprawia, że skarga na bezczynność nie może odnieść skutku, albowiem nie może już wchodzić w rachubę zobowiązanie organu przez Sąd do wydania w określonym terminie aktu.
Skarga w niniejszej sprawie jest zatem niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Na marginesie jedynie należy wskazać, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania sądowego w rozpatrywanym przypadku. Postępowanie należy bowiem umorzyć jako bezprzedmiotowe na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w takiej sytuacji, gdy organ przerywa stan bezczynności, np. wydając akt administracyjny, już po wniesieniu skargi na tę bezczynność (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, opubl. w bazie LEX pod nr 463487).
W związku z powyższym, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.