Uzasadnienie
Gmina B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Na podstawie zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 marca 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do wykazania, że przed wniesieniem skargi zostało złożone do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, stosownie do art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a."), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 kwietnia 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 r. oświadczył, że w przedmiotowej sprawie nie złożono zażalenia z art. 37 k.p.a., bowiem jego zdaniem zastosowanie powinien mieć art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którym "skarga poprzedzona jest wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa", za które należy uznać pismo skarżącej z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W myśl natomiast § 3 tego przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Stosownie zaś do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia), chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy skarga jest niedopszczalna. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.
Należy zatem wskazać, że co prawda w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz 599 ze zm.) ustawodawca nie przewidział wprost przepisu regulującego kwestię nierozpoznania sprawy przez organ egzekucyjny w terminie. Jednakże należy zwrócić uwagę, że w art. 18 tej ustawy wyraźnie wskazano, że jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Powyższe oznacza, że w przypadku bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, zaś twierdzenie pełnomocnika skarżącej o konieczności zastosowania art. 52 § 3 P.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia.
Z uwagi na fakt, że w skardze nie wykazano, aby została ona poprzedzona złożeniem powyżej wskazanego środka zaskarżenia, zaś w odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej odrzucenie podkreślił, że środek taki nie został złożony zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 kwietnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wykazania, że przed wniesieniem skargi zostało złożone do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, stosownie do art. 37 k.p.a., w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 r. przyznał wprost, że zażalenie takie nie zostało złożone, co skutkuje odrzuceniem skargi.
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania pisma skarżącej z dnia [...], a skierowanego do organu, ani za zażalenie, ani nawet za "wezwanie do usunięcia prawa" tak jak twierdzi pełnomocnik. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismo to stanowiło odpowiedź na wezwanie organu z dnia [...] do przedłożenia pełnomocnictwa w związku ze złożonym wnioskiem, który to wniosek organ zakwalifikował w części jako skarga na czynność egzekucyjną, zaś w pozostałej części jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne.
Tym samym wobec niewyczerpadnia środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, należało ją odrzucić zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.