Uzasadnienie
W dniu [...]r. (data nadania) skarżąca Spółka złożyła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia [...]r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż wykonanie decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...]r. uległo wstrzymaniu z mocy prawa wskutek wniesienia odwołania od tej decyzji. W uzasadnieniu wskazała przyczyny, dla których domaga się wydania zaświadczenia, i stwierdziła, że organ przekroczył znacznie terminy, w jakich należało jej wniosek załatwić. W konsekwencji wniosła o zobowiązanie organu do wydania bądź zaświadczenia o żądanej treści, bądź postanowienia odmawiającego w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania, podkreślając, że postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] odmówiło wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku z dnia [...]r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, że w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, gdyż zajął stanowisko w przedmiocie wniosku skarżącej Spółki z dnia [...]r., odmawiając postanowieniem z dnia [...]r. wydania zaświadczenia o treści żądanej w tym wniosku. Sprawia on niewątpliwie, że skarga na bezczynność nie może odnieść skutku, skoro nie może już wchodzić w rachubę zobowiązanie organu przez Sąd – na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) – do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności.
Nie oznacza to jednak, że postępowanie sądowe powinno zostać umorzone, jak domaga się tego organ w odpowiedzi na skargę. Postępowanie należy bowiem umorzyć jako bezprzedmiotowe na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w takiej sytuacji, gdy organ przerywa stan bezczynności, np. wydając akt administracyjny, po wniesieniu skargi na tę bezczynność (por. np. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487). Stosownie wszak do przywołanego przepisu Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co trzeba rozumieć jako ujawnienie przyczyny bezprzedmiotowości, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero po wszczęciu postępowania sądowego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2004 r., sygn. akt III SA 1600/02, LEX nr 146542). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie tego rodzaju przyczyna miała już miejsce wcześniej, ponieważ stan bezczynności ustał przed wniesieniem skargi. Innymi słowy, postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, jak stanowi art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., lecz w ogóle nie mogło mieć tego przedmiotu już w chwili wszczęcia, tj. wniesienia skargi.
Skarga ta jest zatem niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (Pogląd uznający, że skarga w opisanej sytuacji jest niedopuszczalna, został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 7, które to postanowienie zostało przywołane m. in. w uzasadnieniu wspomnianej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r.; stanowisko takie jest formułowane także w orzecznictwie dotyczącym obecnie obowiązującego stanu prawnego – tak np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gl, LEX nr 203323).
W związku z powyższym na mocy ostatnio przywołanego przepisu orzeczono jak w sentencji.