Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Gl 9/17

Uzasadnienie

1. 1. B. S. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium).
2. 2. Z akt wynika, że skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy.

Prezydent Miasta R. decyzją z [...] r., nr [...] ustalił wobec skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r. w wysokości [...] zł.

Pismem z [...] r. skarżąca wniosła odwołanie (wadliwie nazwane zażaleniem).

Akta sprawy wraz z odwołaniem i pismem przewodnim Prezydenta Miasta trafiły do Kolegium w dniu [...] r.

Pismem z 3 marca 2017 r. na podstawie m.in. art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: o.p.) Kolegium zawiadomiło skarżącą o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zawiadomienie skarżąca odebrała 8 marca 2017 r.

Pismem z 15 maja 2017 r. skarżąca wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Kolegium. Skarga została skierowana bezpośrednio do Sądu i wpłynęła [...] r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z [...] r. przedmiotową skargę przesłano Kolegium celem nadania jej biegu zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Dokumentacja wpłynęła do Kolegium z dniu 25 maja 2017 r. [...] maja 2017 r. Kolegium wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] r.

W dniu [...] r. do Sądu wpłynęła przekazana przez Kolegium skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi Kolegium wniosło o odrzucenie skargi ponieważ skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. 3. Skarga podlega odrzuceniu, jako że skarżąca przed jej wniesieniem nie skorzystała z obligatoryjnego administracyjnego środka zaskarżenia, jakim w analizowanej kategorii spraw jest ponaglenie.
2. 4. Stosownie do art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przy czym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

Co prawda art. 52 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., a więc w czasie wnoszenia skargi w tej sprawie, expressis verbis nie wymieniał "ponaglenia" wśród katalogu środków zaskarżenia, jednak z uwagi na egzemplifikacyjne ich wyliczenie, w orzecznictwie zasadnie przyjmowano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu podatkowego musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 o.p. (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2013 r., II FSK 861/13, Lex nr 1326672; postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2733/12" Lex nr 1240428). W przeciwnym razie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zawarte bowiem w art. 52 § 2 p.p.s.a. (w obecnym i poprzednim stanie prawnym) wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, Państwo i Prawo 2004, z. 3, s. 65). Zwrot "taki jak", użyty w art. 52 § 2, po którym następuje wyliczenie środków zaskarżenia, powinien być bowiem uznany za synonim określenia "w szczególności".

Co więcej przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 o.p. nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość lub bezczynność organu. Wniesienie takiej skargi w postępowaniu podatkowym uzależnione jest bowiem od rozpatrzenia wspomnianego ponaglenia (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2006 r., I FSK 588/05, Lex nr 1574062).

Na gruncie tej sprawy należy zaakcentować, że z jej akt nie wynika, aby skarżąca wniosła do Kolegium ponaglenie, o którym mowa w art. 141 o.p., a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. było obligatoryjne.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę należało postanowieniem odrzucić oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócić skarżącej uiszczony wpis w wysokości 100 zł.