Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. B.P. wniosła skargę na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz wydanie decyzji.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż 11 stycznia 2022 r. wniosła do Marszałka Województwa pismo z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego, przeprowadzenia rozprawy i wydanie decyzji administracyjnej. W piśmie wskazała dowody i żądała zaprzeczenia prawdziwości wymienionych pism eksportowanych z Urzędu Marszałkowskiego oraz protokołu z dnia [...] kwietnia 2021 r., wykreowanego przez audytora wewnętrznego. Zdaniem Skarżącej nie było podstaw do pozostawienia podania bez rozpatrzenia, ponieważ pismo wniosła w formie papierowej, listem poleconym za pośrednictwem Operatora Poczta Polska, a jedynie dodatkowo wysłała emaila.
Skarżąca wniosła o zobowiązanie Marszałka Województwa do niezwłocznego wszczęcia postępowania administracyjnego oraz o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności a także o przyznanie sumy pieniężnej w wymiarze maksymalnym na jej rzecz.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa, której dotyczy przedmiot zaskarżenia, nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określa m.in. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: P.p.s.a).
Poza aktami pozytywnymi wydawanymi w sprawach indywidualnych (decyzjami administracyjnymi, postanowieniami, aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, sprzeciwami) we właściwości sądu administracyjnego pozostaje także kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.
Przepisy te kolejno stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sąd administracyjny orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Należy do nich m.in. ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., dalej jako: ustawa wdrożeniowa).
Ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów P.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany. Jednakże aby uruchomić procedurę sądowoadministracyjną na podstawie art. 3 § 3 P.p.s.a., podstawa prawna do wniesienia skargi musi wynikać wprost z przepisów ustawy wdrożeniowej (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 3187/18, – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przewidziano, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Jest to jedyny przepis ustawy wdrożeniowej, który przewiduje legitymację skargową w celu zainicjowania sprawy sądowoadministracyjnej.
W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w ustawie wdrożeniowej nie przewidziano możliwości poddania kontroli sądu administracyjnego tego, czy właściwa instytucja nie prowadzi naboru wniosków w trybie konkursowym w sposób przewlekły, albo pozostaje bezczynna. Konkurs taki nie jest prowadzony w trybie postępowania administracyjnego lub podatkowego, ani takiego, do którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej znajdowałyby zastosowanie, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I SAB/Sz 13/18).
W myśl art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu, przy uwzględnieniu przepisów ustawy wdrożeniowej. Stąd ukonstytuowanie drogi sądowoadministracyjnej nastąpiło w odrębnym od P.p.s.a. akcie prawnym, jakim jest ustawa wdrożeniowa, ponieważ wobec jej braku kontrola sądowoadministracyjna takich postępowań byłaby niemożliwa do przeprowadzenia.
Oceny tej nie zmienia dyspozycja art. 64 ustawy wdrożeniowej polecająca, w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym do postępowania przed sądami administracyjnymi, stosować odpowiednio przepisy P.p.s.a., określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150, art. 152. Powołana treść normatywna wskazuje tylko, jakie przepisy znajdować mają zastosowanie przed sądem administracyjnym podczas rozpatrywania dopuszczalnej skargi, a to z powodu uregulowania w ustawie wdrożeniowej pewnych kwestii odmiennie niż w P.p.s.a. Przepis ten nie odnosi się jednak do etapu postępowania przesądowego i w żądnym razie nie wskazuje, że rozstrzygnięcia podejmowane przez właściwą instytucję w toku konkursu są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Wskazać należy, że w myśl art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Z kolei w myśl art. 67 ustawy wdrożeniowej do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów.
Mając na względzie powyższe należy uznać, że droga sądowa w sprawie zainicjowanej skargą tj. w sprawie na bezczynność organu, nie jest dopuszczalna.
Przedmiot skargi nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego, nie mieści się w granicach kognicji wyznaczanej ustawami, w tym przez przepisy art. 53, 58 i 59 oraz art. 61 ustawy wdrożeniowej, do którego nie można stosować przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.