Uzasadnienie
A.P. reprezentowany przez pełnomocnika adw. B.K. wniósł 28 sierpnia 2006 r. skargę na Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego.
Zarzucając naruszenie art. 125 § 2 Ordynacji podatkowej wniósł o zobowiązanie organu podatkowego do niezwłocznego załatwienia sprawy i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z dnia 21 czerwca 2006 r. wystąpił na podstawie art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej o zwrot kwot pobranych w roku 2000 i 2001 wraz z należnymi odsetkami.
Ponadto wskazał, że sprawa nie wymagała zbierania dowodów, gdyż fakt niewydania decyzji w terminie określonym w art. 77 § 3 ordynacji podatkowej jest organowi znany.
Naczelnik Urzędu Skarbowego udzielając odpowiedzi na skargę potwierdził, iż skarżący, działając na podstawie art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej, wniósł o zwrot kwot pobranych w 2000 i 2001 r. za należności podatkowe dotyczące 1996 r. Jako podstawę żądania wskazał uchylenie decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] października 2001 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 maja 2002 r. sygn. akt l SA/Po 4489/01.
W sprawie, której dotyczył wskazany wyrok, pierwszą decyzję wydał Inspektor Kontroli Skarbowej. Na skutek wniesionego odwołania Izba Skarbowa uchyliła w części zaskarżoną decyzją i określiła w niższej kwocie zobowiązanie skarżącego w podatku dochodowym za 1996 r. Wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 13 maja 2004 r. została uchylona jedynie decyzja organu pierwszej instancji oraz wniesione na nią odwołanie.
Organ drugiej instancji wydał [...] sierpnia 2006 r. decyzję uchylając w części decyzję organu pierwszej instancji i określając zobowiązanie podatkowe w niższej kwocie. W wyniku tej decyzji na karcie kosztowej skarżącego powstała nadpłata w kwocie 73 660,10 zł, którą postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2006 r. zaliczono na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku VAT. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł o odrzucenie skargi powołując się na pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 lipca 2005 r. w sprawie III SAB/Wa 36/2005.
Pełnomocnik skarżącego przedstawił w piśmie z dnia [...] listopada 2006 r. stanowisko odnoszące sią do udzielonej przez organ podatkowy odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Wniesiona skarga, pomimo braku wskazania podstawy prawnej, dotyczyła bezczynności organu.
Podstawą prawną do wniesienia skargi na bezczynność organów jest art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej w dalszej części p.p.s.a.
Jednak zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1-4. Oznacza to, iż bezczynność następuje jedynie w sytuacji, gdy organ będąc zobowiązany na podstawie konkretnej regulacji do załatwienia sprawy w formie wskazanej art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. tego nie czyni.
Sąd w przypadku uwzględnienia takiej skargi zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.).
Sąd rozpoznając sprawę uznał, iż wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna, albowiem nie została ona wniesiona na decyzję, postanowienie, akt lub czynność wymienioną w art. 3 §2 pkt 1-4 p.p.s.a.
Skarżący w piśmie kierowanym do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2006 r. wniósł o zapłatę kwoty 4 012 058,20 zł powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2004 r. sygn. akt 4489/01.
Natomiast we wniesionej skardze wniósł o zobowiązanie organu podatkowego do niezwłocznego załatwienia sprawy, powołując jako podstawę art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd rozpoznający sprawę podzielił pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W postanowieniu z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt III SAB/Wa 36/2005. W art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej użyto sformułowania, iż nadpłata "podlega zwrotowi".
Z wskazanego sformułowania nie można wywnioskować nakazu lub podstawy prawnej do wydania aktu administracyjnego. Kwota jaką w takim przypadku uznaje się za nadpłatą wynika z przepisu prawa i nie jest określona decyzją odrębną od wymiarowej. Dokonanie zaś zwrotu, o którym mowa w tym przepisie, jest czynnością o charakterze materialne technicznym, dokonywana przez organ z urzędu wobec spełnienia określonych przepisami przesłanek i nie wymaga uprzedniego wydania decyzji (bądź postanowienia) w tym przedmiocie.
Czynności tego rodzaju nie mieszczą się wśród spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.
Skoro skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu może służyć jako narzędzie przeciwdziałania bierności organu wyłącznie w zakresie w jakim organ ten obowiązany jest dokonać czynności wymienionych wart. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to środek taki nie może zostać skutecznie wniesiony w odniesieniu do czynności wykraczającej poza powyższy zakres. Dlatego też skarga na bezczynność dotyczącą niedokonania zwrotu nadpłat, a stanowiącą czynność materialne - techniczną, jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.