Uzasadnienie
I.K., działając przez swojego pełnomocnika – radcę prawnego D.Ś., złożyła [...] marca 2007r. do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym wraz z wnioskiem o zwrot nadpłaconego podatku. Z uwagi na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie organ podatkowy pięciokrotnie wyznaczał nowy termin zakończenia postępowania – informując o tym stronę.
Pismem z [...] stycznia 2008r. pełnomocnik skarżącej, działając w oparciu o treść przepisu 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji.
Postanowieniem z [...] lutego 2008r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał kolejne postanowienie wyznaczając nowy termin zakończenia postępowania.
W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej pismem z [...] lutego 2008r. ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa a następnie, z uwagi na kolejne postanowienia wyznaczające nowy termin do zakończenia postępowania, [...] maja 2008r. wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia, które służyły jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei w myśl § 2 tego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Treść tego drugiego przepisu wskazuje jedynie przykładowe środki zaskarżenia, nie stanowiąc jednakże ich zamkniętego katalogu.
Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że zgodnie z treścią przepisu art. 141 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), w przypadku bezczynności organu w postępowaniu podatkowym stronie służy środek wymuszający załatwienie sprawy, który przez prawodawcę określony został jako "ponaglenie". Środek ten doktryna traktuje przy tym za środek zaskarżenia. Środek szczególny, niemniej jednak środek zaskarżenia (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", UNIMEX Wrocław 2003 r., str. 522) albowiem jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności.
W rezultacie przyjąć należy, że wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi wówczas, gdy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej (por.: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wolters Kluwer Polska 2007., str. 570).
Tym samym, w sprawach dotyczących bezczynności organu podatkowego, nie znajduje zastosowania tryb przewidziany w art. 52 § 3 p.p.s.a. dotyczący sytuacji, w których "ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi". Równocześnie, z uwagi na adresata oraz treść pism sporządzonych przez profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej [...] stycznia 2008r. oraz [...] lutego 2008r., nie jest możliwym uznanie ich za wskazane wcześniej "ponaglenia".
Analiza akt dotychczasowego postępowania wskazuje, że strona skarżąca, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie wyczerpała przysługującego jej trybu zaskarżenia. Konsekwencją tego jest uznanie skargi za niedopuszczalną i odrzucenie jej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.
Z uwagi na odrzucenie skargi po uiszczeniu przez stronę skarżącą wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono o zwrocie tej opłaty sądowej.