Uzasadnienie
A.P. pismem z dnia 21 stycznia 2006 r., za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego (wpływ pisma do organu w dniu 30 stycznia 2006 r.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność wymienionego organu podatkowego, zarzucając w szczególności, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego do dnia złożenia skargi nie załatwił dotyczącej skarżącego sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, mimo że upłynął ponad miesiąc od momentu, gdy decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchylił w całości wcześniejszą decyzję organu l instancji z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Według twierdzenia skarżącego ignorowanie przez organy podatkowe obowiązku załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki zmusiło go do wniesienia skargi na bezczynność.
Skarżący A.P. wnosił w skardze o zobowiązanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego do niezwłocznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego przekazując skargę z aktami sprawy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Organ podatkowy przedstawił też w swoim piśmie dotychczasowy przebieg postępowania, natomiast ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podał w szczególności, iż na bieżąco informował skarżącego o sposobie zarachowań wszystkich wpłat na poczet zaległości w podatku dochodowym za 1993 r. Zaliczenia wpłat dokonywano przy tym na podstawie odpowiednich postanowień, na które skarżący nie wnosił nigdy zażaleń, z czego zdaniem organu należy wnioskować, iż ich nie kwestionował.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podatkowy zmierzał do przedstawienia "obrazu całości działań podejmowanych lawinowo przez skarżącego od grudnia 2005 r. do stycznia 2006 r." (A.P. złożył cztery skargi na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, dotyczące "w zasadzie" tych samych zdarzeń za lata 1993 i 1996). Organ podatkowy wskazał też, że wszelkie skargi, wnioski, pisma oraz żądania są formułowane nieprecyzyjnie, bez wskazania podstaw prawnych żądania, nie zawierają stanowiska podatnika ani też uzasadnienia. Według organu podatkowego sprawy podatnika, wbrew temu co on sam twierdzi, należą do bardzo skomplikowanych i dotyczą odległych lat podatkowych.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na skargę poinformował też, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania w dniu 23 lutego 2006 r. wydał jeszcze raz decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty za 1993 r. Wskazane rozstrzygnięcie zostało załączone do odpowiedzi na skargę.
Sąd zważył, co następuje
Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują to przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
- - zwanej dalej Ppsa. W powołanej ustawie przewidziane zostały formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi, do których należy m.in. wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 52 § 1 Ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 Ppsa).
W przypadku skargi na bezczynność środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 Ppsa będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)
- - zwanej dalej Ordynacja podatkowa. Postępowanie podatkowe jest prowadzone przez właściwe organy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tak więc w niniejszej sprawie będącej sprawą podatkową w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego należało najpierw wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące w tym postępowaniu, to jest złożyć ponaglenie, o którym mowa w art,141 § 1 Ordynacji podatkowej.Przepis ten określa, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia.
Ze skargi A.P. wynika bez wątpliwości, że nie skorzystał on w niniejszej sprawie z przysługującego mu środka w postaci ponaglenia, tylko po upływie ponad miesiąca od wydania decyzji tzw. kasacyjnej o przekazaniu sprawy przez organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, któremu sprawę przekazano.
W tym stanie rzeczy skarga okazała się niedopuszczalna z powodu uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia, zatem Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa odrzucił ją, co orzeczono w sentencji postanowienia.
Pobocznie Sąd zauważa, że w tej sytuacji przy rozpoznaniu skargi żadnego znaczenia nie miało wydanie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w dniu [...] lutego 2006 r. decyzji Nr [...].