Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I SAB/Go 22/14

Uzasadnienie

S.G. pismem z [...] października 2014r. na podstawie art. 37 k.p.a. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie nie załatwienie w terminie jego odwołania od decyzji o nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że nie ma żadnej informacji o sposobie załatwienia jego odwołania.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 21 października 2014r., Burmistrz poinformował, że decyzja o ww. numerze dotyczy wymiaru skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego.

Zarządzeniem z 21 grudnia 2014 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania, - w terminie 7 dni - czy złożone przez niego pismo z [...] października 2014 r. jest skargą na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji tego organu z [...] lutego 2014r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, czy też jest to skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok, pod rygorem przyjęcia, że jest to skarga na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji. Wezwanie doręczono skarżącemu 8 grudnia 2014 r. (zpo - karta 25 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżący nie odpowiedział na wezwanie, co uprawnia do przyjęcia, że przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jednocześnie zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 tej ustawy.

W myśl powołanego powyżej przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedmiotem skargi w sprawie jest bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania odwołania od wydanej przez niego decyzji podatkowej. Nie ulega jednak wątpliwości, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie – co wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - w zakresie w jakim przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a (por. A. Kabat w: B. Dauter. B. Gruszczczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2011r.,

1. s. 49).

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, bezczynność w przedmiocie przekazania odwołania do organu wyższego stopnia, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, jako że samo przekazanie środka odwoławczego nie podlega zaskarżeniu do sądu.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że przekazanie odwołania nie następuje decyzją, czy też postanowieniem. Oczywistym jest także, że nie przybiera postaci pisemnej interpretacji podatkowej. Nie jest także również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż brak bezpośredniego związku między działaniem organu, a sferą praw i obowiązków skarżącej. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. należy to, iż w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jakie prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (post. NSA z dnia 29 czerwca 2005 r.; II GSK 96/05).

W przedmiotowej sprawie Sąd takiego związku nie dostrzegł.

Przekazanie odwołania jest natomiast czynnością materialno techniczną (por. postanowienie WSA w Warszawie z 30.08.2011 r., IV SAB/Wa 93/11; postanowienie WSA we Wrocławiu z 8.11.2011r., II SAB/Wr 53/11, postanowienie NSA z 16.02.2012r., I OSK 169/12). Ponieważ jednak ta nie mieści się w kategorii przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., należy przyjąć, że niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu w tym zakresie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd - uznając, iż sprawa nie należy do jego właściwości - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.