Uzasadnienie
J.B. pismem z dnia [...] września 2010 r. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego, zarzucając w szczególności, że organ ten z przekroczeniem terminu wydał decyzję o odmowie umorzenia skarżącemu zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok. Skarżący podał, że wniosek o umorzenie złożył w dniu 4 maja 2009 r., natomiast decyzję otrzymał w dniu 8 lipca 2009 r. Zarzucił ponadto, że w decyzji nie zostało ujęte pouczenie o terminie dokonania wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego.
Zdaniem skarżącego zaistniała sytuacja "to typowa nierówność instytucji i obywatela wobec prawa". Naczelnik Urzędu Skarbowego nie podjął żadnych czynności w sprawie przekroczenia terminu, mimo zarzutu podniesionego w tym zakresie w odwołaniu podatnika.
W odpowiedzi na skargę, przekazanej Sądowi wraz z aktami sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że skargę uważa za całkowicie bezzasadną. Organ podał, że decyzja została wydana w terminie przewidzianym w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. dwumiesięcznym terminie ustawowym. Było to w dniu [...] lipca 2009 r., z uwagi na to, że 4 lipca 2009 r. był dniem wolnym od pracy. Natomiast brak pouczenia o terminie dokonania wpłaty był związany z tym, że ostateczny termin wpłaty podatku wynika ze szczegółowych przepisów podatkowych. W decyzji zawarto natomiast pouczenie o terminie wniesienia odwołania, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę do sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują to przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a. W powołanej ustawie zostały przewidziane formalnoprawne przesłanki dopuszczalności skargi, do których należy m.in. wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 P.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność, środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. będą: zażalenie, przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - powoływanej jako Ordynacja podatkowa.
Postępowanie podatkowe jest prowadzone przez właściwe organy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie, będącej sprawą podatkową, w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego należało najpierw wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące w tym postępowaniu, to jest złożyć ponaglenie, o którym mowa w art.141 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten określa, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia.
Ze skargi J.B., jak też z akt administracyjnych sprawy przedstawionych przez organ, wynika bez wątpienia, że skarżący nie skorzystał w niniejszej sprawie z przysługującego mu środka w postaci ponaglenia. Właściwie powodem wniesienia skargi na bezczynność było samo przekonanie skarżącego o przekroczeniu terminu podjęcia decyzji i doręczenia jej stronie, skoro jego wniosek został złożony 4 maja 2009 r., a decyzję wydano z datą [...] lipca 2009 r. i doręczono 8 lipca 2009 r.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak uprzedniego ponaglenia, skargę należało uznać za niedopuszczalną, właśnie z tego formalnego powodu, zatem Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił ją, co orzeczono w sentencji postanowienia.