Uzasadnienie
A.P. w dniu 30 stycznia 2006 r. za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł skargę na bezczynność tego organu, wyrażającą się w niezałatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2004 r. o zwrot kwoty "powstałej w wyniku zawyżenia odsetek i kosztów egzekucyjnych podczas egzekucji zaległości w podatku dochodowym za 1996 r."
W swojej skardze A.P. wnosił o zobowiązanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego do niezwłocznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu skarżący przytoczył okoliczności związane z całym szeregiem działań podejmowanych przez niego, jak również z czynnościami podejmowanymi przez organ, odnoszącymi się przede wszystkim do postępowania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi podając, że skarżący otrzymał pismo będące odpowiedzią na jego wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę Sąd w pierwszej kolejności badać musi dopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei art. 3 § 2 P.p.s.a. określa, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach(art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Jak z powyższego wynika zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4. Zatem zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy przepisów P.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi na określone prawem formy działania organów administracji publicznej.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd badał zatem czy wniosek skarżącego dotyczący zwrotu kwoty jego zdaniem nienależnie pobranej z tytułu kosztów egzekucyjnych wymagał wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.
Zauważyć należy, że w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny w związku z wnioskiem z dnia 22 listopada 2004 r. nie był uprawniony ani obowiązany do wydania decyzji lub postanowienia, czego domagał się skarżący. Ustawa ta nie wprowadza w szczególności reguły, że koszty egzekucyjne ustalane są w formie postanowienia.
Dodatkowo można wskazać, że stosownie do art. 168b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązany ma prawo dochodzić, na drodze cywilnoprawnej, odszkodowania od organu egzekucyjnego lub wierzyciela za szkody wyrządzone wskutek niezgodnego z przepisami prawa wszczęcia lub prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Skoro Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego nie miał podstaw do tego, by wniosek skarżącego załatwić przez wydanie aktu administracyjnego, to i skargę na bezczynność w tym zakresie uznać należało za pozbawioną podstaw formalnoprawnych, więc niedopuszczalną z powodu braku właściwości sądu administracyjnego w tej sprawie.
W tej sytuacji skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało odrzucić, co Sąd postanowił w sentencji.
asesor WSA sędzia WSA sędzia WSA
Barbara Rennert Krystyna Skowrońska-Pastuszko Joanna Wierchowicz