Uzasadnienie
Skarżący B.M. – S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt za 2006 r,
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ pozostaje w bezczynności i nie podejmuje zawieszonego postępowania, mimo że ustały przyczyny zawieszenia. Zarzucił organowi naruszenie art. 12, 35, 36 kodeksu postępowania administracyjnego oraz prawa unijnego. Wniósł o nakazanie Dyrektorowi AriMR podjęcia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt za 2006 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR uzasadniał działanie organu I instancji. Wyjaśnił, że postępowanie dotyczące wcześniejszego wniosku - za 2005 r. - zakończyło się wydaniem decyzji odmawiających przyznania płatności. Organ zwrócił uwagę, że okoliczność ta ma znaczenie dla sprawy, gdyż decyzja o przyznaniu pierwszej płatności pełnośrodowiskowej determinuje warunki, jakie musi spełniać wnioskodawca, aby mogły mu być przyznane kolejne płatności. Dlatego organ stwierdził, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż podejmował czynności, zmierzające do ustalenie tych warunków. Ponadto organ poinformował Sąd, że postanowieniem z [...] października 2010 r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie [...] listopada 2010 r. wydał decyzję w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, zważył, co następuje
Postępowanie należało umorzyć.
W rozpoznawanej sprawie po wniesieniu skargi a przed wydaniem orzeczenia została wydana decyzja o której wydanie strona wnosiła. Sąd rozpoznający sprawę podzielił pogląd zaprezentowany w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08 (publ. ONSA i WSA 2009, nr 4 poz. 1063), w której między innymi stwierdzono, że postępowanie sądowo administracyjne staje się bezprzedmiotowe jeżeli w jego toku wystąpiło zdarzenie, w następstwie którego przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, ze przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W tej sprawie żądanie obejmowało zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia zawieszonego postępowania, co znajduje podstawę w art. 149 P.p.s.a.
Podkreślić należy, że po wydaniu decyzji, która była przedmiotem żądania strony Sąd nie może już zastosować regulacji z art. 149 P.p.s.a. a postępowanie staje się z uwagi na brak jego przedmiotu bezprzedmiotowe.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 161 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.