Uzasadnienie
A.P. pismem z dnia 10 marca 2006 r., za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność wymienionego organu podatkowego, zarzucając w szczególności, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego do dnia złożenia skargi nie załatwił wniosku skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, mimo że Dyrektor Izby Skarbowej, w wyniku zażalenia strony, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Skarżący podał, że czynności podjęte przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w postaci zobowiązania go do przygotowania dokumentacji podatkowo-rachunkowej celem przeprowadzenia kontroli uznaje za "działanie pozorowane", bowiem dokumenty księgowe firmy przygotowane zostały do kontroli już trzy i pół miesiąca wcześniej, o czym organ był zawiadomiony.
Skarżący A.P. wnosił w skardze o zobowiązanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego do niezwłocznego załatwienia przedmiotowej sprawy oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego przekazując skargę z aktami sprawy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Organ podatkowy przedstawił w swoim piśmie dotychczasowy przebieg postępowania, co w znacznej mierze powtórzył, ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze. Ponadto odniósł się do twierdzeń skarżącego o podejmowaniu przez organ czynności "dla pozoru ", jak również nie zgodził się z zarzutem opieszałości w załatwieniu sprawy podkreślając, iż "czyni wszystko aby w sposób prawidłowy załatwić składane przez stronę wnioski".
Sąd zważył, co następuje
Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują to przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej Ppsa. W powołanej ustawie przewidziane zostały formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi, do których należy m.in. wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 52 § 1 Ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 Ppsa).
W przypadku skargi na bezczynność środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 Ppsa są zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie podatkowe jest prowadzone przez właściwe organy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tak więc i w niniejszej sprawie w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego należało najpierw wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące w tym postępowaniu, to jest złożyć ponaglenie, o którym mowa w art.141 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten określa, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia.
Ze skargi A.P. wynika bez wątpliwości, że nie skorzystał on w niniejszej sprawie z przysługującego mu środka w postaci ponaglenia, jakkolwiek podejmował czynności w innej formie ("interwencja telefoniczna " – vide skarga na s. 2), tylko od razu wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, który załatwia jego wniosek w sprawie nadpłaty.
W tym stanie rzeczy skarga okazała się niedopuszczalna z powodu uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia, zatem Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa odrzucił ją, co orzeczono w sentencji postanowienia.
sędzia WSA
Krystyna Skowrońska-Pastuszko