Uzasadnienie
W dniu 12 września 2013 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. zatytułowane "Skarga strony J.P. na ww. postanowienia wydane w dniu [...].07.2013 r." W piśmie tym wskazano trzy sygnatury postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego, m. in. [...] dot. [...].
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że "Burmistrz robi, co chce, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedłuża mu terminy i to niejeden raz. Ponaglenia właścicieli, aczkolwiek uznawane są za racjonalne, to w niczym nie powodują ukrócenia opieszałości i bałaganu Burmistrza." Zdaniem skarżącego ponaglenie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej zostało wniesione i skarga winna być rozpoznana bez względu na to czy ponaglenie zostanie uznane za uzasadnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze czy też nie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...], którym przedłużono Burmistrzowi Miasta termin załatwienia sprawy objętej postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. [...] do dnia 30 września 2013 r. Termin załatwienia sprawy ustalono dla określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. za nieruchomość położoną w [...], dz. nr [...] (Zespół [...]). Kolegium podkreśliło, że przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu spraw na które przysługuje skarga, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 września 2013 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., czy jedynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...], pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest tylko ww. postanowienie.
W odpowiedzi skarżący wskazał, że pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.
Wobec powyższego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. zarejestrowano w repertorium SAB.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 października 2013r. wezwano skarżącego do podania informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy ewentualnie kiedy złożył ponaglenie, o jakim mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został przez skarżącego złożony.
W wyznaczonym przez Sąd terminie skarżący, pismem z dnia [...] października 2013r. poinformował, że jego skarga na bezczynność Burmistrza Miasta jest ponagleniem w trybie art. 141 § 1 pkt Ordynacji podatkowej co wynika z jego pisma skierowanego do Sądu w dniu 25 września 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej "P.p.s.a", skargę do Sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym sprawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W przypadku bezczynności organu podatkowego środkiem prawnym w rozumieniu przepisu art. 52 cyt. ustawy jest ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej Ordynacja podatkowa.
Przedmiotowe ponaglenie jest więc warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego. Brak wyczerpania trybu uregulowanego w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej powoduje konieczność odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wykazanie okoliczności świadczących o skorzystaniu z instytucji ponaglenia spoczywa na skarżącym.
Jeżeli z akt sprawy nie wynika, że ponaglenie zostało przez stronę wystosowane, Przewodniczący zarządza o wezwaniu skarżącego do wykazania wyczerpania trybu z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.
W świetle art. 52 § 1 P.p.s.a. nie budzi też wątpliwości, że owo wyczerpanie środka zaskarżenia musi mieć cechę uprzedniości, co oznacza, że ponaglenie nie tylko musi być złożone, ale i rozpatrzone przed wniesieniem skargi na bezczynność.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej przez Sąd sprawy wskazać należy, że tryb ponaglenia nie został w niej zrealizowany. Za ponaglenie bowiem nie można uznać złożenia skargi do Sądu. Jak już bowiem wyżej wskazano ponaglenie skargę musi wyprzedać i stanowi ono odrębną czynność podlegającą rozstrzygnięciu przez organ wyższej instancji.
W tej sytuacji uznać należało, że wniesienie skargi było przedwczesne, a w konsekwencji - że nastąpiło bez wyczerpania środków zaskarżenia, co powoduje niedopuszczalność drogi sądowej.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.