Uzasadnienie
K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Podniósł w niej, że 2 września 2015 r. wniósł do organu odwołanie od decyzji Wójta Gminy M. G. wydanej w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które nie zostało przez organ rozpoznane. Podniósł, że również 2 września 2015 r., na podstawie art. 37 K.p.a., wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, które organ pozostawił bez odpowiedzi. Skarżący podniósł, że kopię zażalenia przekazuje jako załącznik do skargi.
Z odpowiedzi na skargę wynika, że do organu nie zostało złożone zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
W związku z tym, że skarga nie zawierała rzeczonego załącznika, że pisma złożonego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie zawierają akta sprawy, ani że nie wpłynęło ono do tut. Sądu w żadnym innym terminie, Sąd wezwał skarżącego do jego przedłożenia wraz z dowodem wniesienia do organu. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Przepis art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach (pkt 8). O bezczynności organu można mówić wtedy, gdy organ nie podjął w sprawie działań, pomimo tego, że do ich podjęcia obligowały go obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przepis art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. stanowi natomiast, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przy czym środkiem zaskarżenia są również zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej: K.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Powyższe przepisy oznaczają, że jeżeli stronie służyły środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nie jest możliwe bez wyczerpania trybu odwoławczego wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego konieczne jest uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
W sprawie nie można uznać, że skarżący wyczerpał ten tryb. Z jego twierdzeń wynika, że złożył do organu zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (choć prawidłowo winien to pismo tytułować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a.), to jednak okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia ani w aktach administracyjnych czy sądowych ani w twierdzeniach organu. Skarżący nie złożył tego pisma również na wezwanie Sądu.
Mając powyższe na uwadze należy podnieść, że skarga K. K., wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w sentencji postanowienia.