Uzasadnienie
1.1 Wierzyciel A w K. upomnieniem z 4 lutego 2014 r. nr MZD/SPP/313/TA/1574/2014/1 wezwał W. L.do uregulowania należności za nieopłacone parkowanie pojazdu. Następnie wierzyciel 16 czerwca 2014 r. wystawił tytuł wykonawczy nr MZD/W/1574/2014/1/B przeciwko zobowiązanemu W. L. w związku z nieuiszczeniem opłaty dodatkowej z 13 listopada 2013 r. za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Tytuł ten skierował do organu egzekucyjnego - Prezydenta Miasta K. wraz upomnieniem z 4 lutego 2014 r. i dowodem jego doręczenia zobowiązanemu. Po stwierdzeniu, że tytuł wykonawczy spełnia ustawowe wymogi, organ egzekucyjny nadał klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., w odpowiedzi na wniosek organu egzekucyjnego o udostępnienie informacji, pismem z 4 listopada 2014 r. poinformował, że W.L pobiera świadczenie rentowe z ZUS.
W dniu 21 listopada 2014 r. w oparciu o art. 79 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz.1619 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a", na podstawie zawiadomienia o zajęciu z 21 listopada 2014 r. nr P-IV.3160.13.371.2014 dokonano zajęcia świadczenia emerytalno -rentowego zobowiązanego. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczenia emerytalno-rentowego zostały doręczone zobowiązanemu 11 grudnia 2014 r. Następnie pismem z 28 listopada 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował organ egzekucyjny o realizacji zajęcia począwszy od grudnia 2014 r.
W dniu 22 grudnia 2014 r. W.L złożył do Prezydenta Miasta K. pismo zatytułowane "protest", w którym wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr MZD/W/1574/2014/1B.
W dniu 23 grudnia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zrealizował w całości zajęcie przekazując do organu egzekucyjnego kwotę 62,20 zł.
Na wniosek organu egzekucyjnego A. w K., pismem z 12 stycznia 2015 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w oparciu o które Prezydent Miasta K. postanowieniem z 19 stycznia 2015 r. nr P-IV.3160.13.371.2014 odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu.
W dniu 5 sierpnia 2015 r. W.L złożył w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta K. pismo adresowane do Wojewody Ś. zatytułowane "ponaglenie" w którym zgłosił, że nie otrzymał odpowiedzi na złożony przez siebie protest z 21 grudnia 2014 r. Wskazał na przewlekłość postępowania organu egzekucyjnego.
W dniu 12 sierpnia 2015 r. organ egzekucyjny wysłał W.L wyżej wskazane postanowienie z 19 stycznia 2015 r., w związku z brakiem w aktach sprawy potwierdzenia wysłania i doręczania zobowiązanemu tegoż postanowienia. Zobowiązany odebrał to postanowienie 2 września 2015 r. 1.2 W dniu 9 września 2015 r. W.L wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z 10 marca 2016 r.
I SAB/Ke 5/15 w punkcie 1. stwierdził, że Prezydent Miasta K. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego; w punkcie 2. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3. przyznał od Prezydenta Miasta K. na rzecz W.L sumę pieniężną w wysokości 2.000 złotych; w punkcie 4. zasądził od Prezydenta Miasta K. na rzecz W.L kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd wyjaśnił, że Prezydent Miasta K. od stycznia 2015 r., kiedy to rozpoznał postanowieniem wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, do września 2015 r., kiedy to 2 września 2015 r. postanowienie to doręczono skarżącemu, dopuścił się działania przewlekłego. Nie informował przy tym o przyczynach opóźnienia, jak i nie wskazywał terminu załatwienia sprawy.
1.3 Po doręczeniu Prezydentowi Miasta K. prawomocnego wyroku z 10 marca 2016 r. I SAB/Ke 5/15 i zwrocie akt administracyjnych, organ pismem z 1 czerwca 2016 r. wezwał W.L do wskazania numeru rachunku bankowego, na który należy przekazać zasądzone wyrokiem sumy pieniężne. W dniu 17 czerwca 2016 r. organ przesłał na wskazany przez stronę rachunek bankowy kwotę 2.100 zł. 1.4 W dniu 5 grudnia 2016 r. W.L złożył w Urzędzie Miasta K. pismo datowane na 14 listopada 2016 r. zatytułowane "oznajmienie". Podniósł w nim brak oczyszczenia go z zarzutu uchylania się od opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, zainicjowanego upomnieniem z 4 lutego 2014 r. nr MZD/SPP/313/TA/1574/2014/1, jak i brak zrekompensowania wyegzekwowania nienależnej kary grzywny wraz z odsetkami.
Prezydent Miasta K. w piśmie z 16 grudnia 2016 r. wyjaśnił, że prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wniesionego przez A., ale jako organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wyegzekwowana kwota jest należna. Wskazał, że co do zasadności obciążenia strony opłatą dodatkową za postój w Strefie Płatnego Parkowania należy zwrócić się do wierzyciela reprezentowanego przez A. w K..
A. w K. pismem z 2 stycznia 2017 r. poinformował W.L, że opłata dodatkowa została słusznie nałożona, a zarzut przewlekłości postępowania egzekucyjnego nie leżał po stronie Miejskiego Zarządu Dróg.
2.1 W dniu 28 marca 2017 r. W.L wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego zapoczątkowanego upomnieniem nr MZD/SPP/313/TA/1574/2014/1. Zarzucił, że postępowanie jest uporczywie przedłużane, o czym świadczą pisma organów z 16 grudnia 2016 r. i z 2 stycznia 2017 r. Organy zaniechały zakończenia spornego postępowania, mimo propozycji zawartej w piśmie skarżącego z 14 listopada 2016 r. polegającej na zwrocie nienależnie pobranej kwoty. Skarżący wniósł o uchylenie wszelkich wydanych dotychczas decyzji. Zarzucił również bezpodstawne wystawienie tytułu wykonawczego.
3.1 Prezydent Miasta K. wniósł o odrzucenie skargi. Podniósł, że sprawa będąca przedmiotem skargi została już prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 10 marca 2016 r. I SAB/Ke 5/15. Zdaniem organu, obie sprawy są tożsame zarówno pod względem podmiotu jak i przedmiotu. Powodem do odrzucenia skargi jest również nie wyczerpanie środków zaskarżenia przez skarżącego, który nie wniósł zażalenia na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Na wypadek uznania przez Sąd, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarga została wniesiona po upływie półtora roku od zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zakończyło się ono wydaniem postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, na które skarżący nie wniósł zażalenia. Nie można zarzucić organowi niesprawności podejmowanych czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy postępowanie jest zakończone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
4.1 Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzone postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postepowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a) p.p.s.a.). Tym samym skoro w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. mowa o postanowieniach wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, to przedmiotem skargi można uczynić przewlekłe prowadzenie postępowań dotyczącego postanowień, które mogą być wydane w postępowaniu egzekucyjnym.
4.2 Dla rozstrzygnięcia sprawy istotnym jest, że prowadzone wobec W.L postępowanie egzekucyjne zostało zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. odmawiającym umorzenia postępowania egzekucyjnego. W sprawie I SAB/Ke 5/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że postępowanie zakończone w/wym postanowieniem organu egzekucyjnego prowadzone było w sposób przewlekły. Po tej dacie skarżący nie podjął żadnych czynności procesowych. Złożone do organu w dniu 5 XII 2016 r. pismo datowane na dzień 14 XI 2016 r. zawierało jedynie ogólnie sformułowane postulaty tyczące braku winy w nieuiszczeniu opłaty parkingowej, a odpowiedz na nie zawierającą wyjaśnienie jego sytuacji prawnej udzielona została dnia 16 XII 2016r. W związku z powyższym w momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności czy przewlekłości, ponieważ w stosunku do skarżącego nie toczyło się już żadne postępowanie.
4.3 W związku z tak ustalonym staniem faktycznym należało odnieść się do sformułowanego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi. W tym kontekście nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. albowiem skoro wobec skarżącego nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne (egzekucyjne) to nie przysługiwały mu żadne środki zaskarżenia. Oznacza to, że mógł skutecznie wnieść skargę do sądu zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Poza tym w przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe postępowanie nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi określone w art. 53 p.p.s.a. Skargę taką można bowiem wnieść do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia czy też podjęcie określonej prawem czynności (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego I FSK 1325/13, CBOSA).
Nadto ponieważ skarga obejmowała etap w jej ocenie przewlekłości powstałej już po wydaniu orzeczenia w sprawie ISAB/Ke 5/15, to nie można uznać, że w sprawie zaszła sytuacja powagi rzeczy osądzonej o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. 4.4 Skoro zatem ustalono, że wobec skarżącego nie toczy się żadne postępowanie, konsekwencją czego było ustalenie, że w momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności to zgodnie z prezentowanym w tym zakresie i podzielanym przez sąd rozpoznający sprawę orzecznictwem skargę należało oddalić (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie IV SAB/Wa 41/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie II SAB/Kr 134/16, baza CBOSA). Pogląd taki przyświecał również ustawodawcy co wynika a druku sejmowego sejmu VI kadencji nr 2987/VI do zmian art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano w nim, że " celem zmian nie było natomiast umożliwienie merytorycznego rozpoznawania skarg na przewlekłe prowadzenie postępowań wniesionych po zakończeniu tego postępowania." 4.5 Informacyjnie wobec treści skargi wyjaśnić należy, że sąd administracyjny nie może być adresatem wniosków o wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznych rozstrzygnięć organów podatkowych.
Stosowne wnioski w sprawach tyczących postępowań egzekucyjnych (art. 18 u.p.e.a.) składać należy w sposób opisany w rozdziale 12 i 13 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.).
4.6 Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.