Uzasadnienie
W dniu 29 listopada 2002r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wpłynęła skarga P. K. S.sp. z o.o. w Tarnowie na przewlekłe i biurokratyczne postępowanie organów podatkowych w sprawie załatwienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2001 r. o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 i 1998 rok oraz w związku z powyższym zwiększenie wpłat z zysku za te lata. Wniosku uzupełnionego też żądaniem zawartym w zażaleniu z [...] lutego 2002r. w sprawie naliczenia i przekazania na rzecz spółki odsetek od nadpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych za przedmiotowe dwa lata.
Tak określony, w ocenie strony, sposób postępowania naruszał rażąco art.139 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm./, jak również artykuły 120, 121, 122, 125 tej ustawy.
Zwłoka w załatwieniu sprawy wynikała, zdaniem autorów skargi, z braku odwagi lub kompetencji do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czy inspektor kontroli skarbowej mógł w świetle przepisów art.167 i art.170 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art.65 Kpa pozostawić bez rozpatrzenia lub przekazania do Drugiego Urzędu Skarbowego w T. wniosek spółki z dnia [...] marca 2001 r.
Według strony skarżącej Inspektor Kontroli Skarbowej naruszył obowiązki ustawowe art.167 i art.170 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art.65 Kpa i naruszenie to stanowi obrazę prawa materialnego zapisanego w art. 120, 121, 122, 125 ustawy Ordynacja podatkowa.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu z [...] grudnia 2002r. o uzupełnienie skargi poprzez wskazanie organu, którego dotyczy skarga na bezczynność, a jeżeli zarzut bezczynności dotyczy postępowań, w których zapadły decyzje będące przedmiotem zaskarżenia, o podanie, czy spółka podtrzymuje swoją skargę na bezczynność, skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2002r. oświadczyła, że skarga na bezczynność organów podatkowych dotyczy Izby Skarbowej w Krakowie Ośrodek Zamiejscowy w Tarnowie, organu ustawowo upoważnionego zapisem art.26 ust. l pkt l w związku z art. 24 ust.2 pkt l ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. Nr 54 z 1999r., póz. 572 ze zm./ do kontroli nad czynności dokonywanych w czasie kontroli przez inspektora kontroli skarbowej.
Stwierdzono także, że skargę na bezczynność podtrzymuje się, ponieważ w odrębnie zaskarżonych decyzjach Izby Skarbowej, obydwu z [...]października 2002r., o numerach: [...] brak jest nadal rozstrzygnięcia wniosku w sprawie zaniechania działań inspektora kontroli skarbowej w czasie postępowania kontrolnego i pozostawienie wniosku podatnika z [...] marca 2001 r. bez rozpatrzenia i bez przekazania do Drugiego Urzędu Skarbowego..
W udzielonej odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa, przywołując art.17 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74, póz. 668 ze zm./, stwierdziła, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest nie wydanie przez organ w określonej sprawie decyzji lub postanowienia w obowiązującym terminie. Ponadto wniesienie skargi w takim zakresie jest możliwe po wyczerpaniu przez stronę środka prawnego w postaci skargi na bezczynność do organu wyższego stopnia.
Decyzje w sprawie nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 1996 i 1998 zostały wydane. Także wniosek o oprocentowanie tych nadpłat został załatwiony decyzjami organu tak I jak i II instancji, na które to decyzje zostały wniesione skargi do NS A. Co do zarzutów związanych z postępowaniem prowadzonym przez inspektora kontroli skarbowej, Izba Skarbowa podniosła, że w adnotacji z 16 marca 2001 r., sporządzanej w tym postępowaniu, zawarto stwierdzenie, iż nie znaleziono podstaw do rozszerzenia zakresu kontroli na 1996 i 1998 rok, zaś w adnotacji z 23 marca 2001 r. poinformowano skarżącą o prawie wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty.
W piśmie, będącym odpowiedzią na skargę spółki na bezczynność inspektora, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał w jakich przypadkach ma zastosowanie art.167 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zaś po rozpatrzeniu skargi spółki Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej w piśmie z dnia[...] sierpnia 2001 r. wyjaśnił, jaki organ jest uprawniony do oceny zasadności merytorycznych rozstrzygnięć inspektora i jaki jest zakres kompetencji organu rozpatrującego skargę.
Co do zarzutu bezczynności samej Izby Skarbowej, to uznano iż Izba nie miała podstaw do rozstrzygania w formie odrębnego orzeczenia sprawy zaniechania działań przez Inspektora Kontroli Skarbowej. Także zarzuty naruszenia przez inspektora art.167 i art.170 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art.65 Kpa nie mogą być przedmiotem skargi na bezczynność tejże Izby.
W związku z argumentacją po wyższą Izba wniosła o oddalenie skargi.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem l stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, póz. 12697 oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że przepis art. 17 uprzednio obowiązującej do dnia l stycznia 2004 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, póz. 368 ze zm./ jak i obecnie obowiązujący art. 3 § 2 pkt 8 w/cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określają zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu w taki sam sposób. Skarga taka w myśl tych regulacji jest dopuszczalna, jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego zobowiązanym, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie je podjął, ale nie zakończył wydaniem decyzji, postanowienia, innego aktu lub nie podjął stosownej czynności dotyczącej przyznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W stanie faktycznym ustalonym w sprawie, biorąc pod uwagę zarzuty sformułowane przez skarżącą, a dotyczące bezczynności Izby Skarbowej w Krakowie, należy uznać, że zarzuty te są bezpodstawne.
W świetle przytaczanych przez skarżącą przepisów art. 26 ust. l pkt l oraz art. 24 ust.2 pkt l ustawy o kontroli skarbowej, izby skarbowe są organem odwoławczym od decyzji inspektora kontroli skarbowej wydanej w przedmiocie podatków i innych należności budżetowych, których określenie należy do właściwości urzędów skarbowych. W tym zakresie Izba Skarbowa wywiązała się ze swoich obowiązków wydania rozstrzygnięć po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, tak w zakresie sposobu zaliczenia nadpłaty za 1996 i 1998 rok, jak też oprocentowania tejże nadpłaty. Przed tut. Sądem toczyły się i zakończyły sprawy skarg spółki na rozstrzygnięcie Izby Skarbowej w sprawie oprocentowania nadpłat za wymienione wcześniej lata.
Natomiast zarzuty dotyczące bezczynności Izby w stosunku do czynności i zaniechań inspektora kontroli skarbowej są bezzasadne z tego powodu, że izby skarbowe nie mają w stosunku do organów kontroli skarbowej żadnych uprawnień nadzorczych, czy kontrolnych, innych niż uprawnienia organu odwoławczego. W związku z tym Izba Skarbowa nie była uprawniona, a zarazem zobowiązana do podejmowania w tym zakresie jakichkolwiek rozstrzygnięć, czy czynności.
Ponadto jako chybione należy uznać zarzuty skarżącej naruszenia art. 167 i 170 ustawy Ordynacja podatkowa, a tym" bardziej art.65 Kpa, przez organ kontroli skarbowej, gdyż nie był on obowiązany do uwzględnienia wniosku strony, a nadto nie miał także obowiązku przekazania go urzędowi skarbowemu, jako właściwemu w niniejszej sprawie w zakresie przeprowadzenia kontroli.
Kontrola podatkowa prowadzona przez organy podatkowe / ustawa z 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych /Dz.U. Nr 106, póz. 489 ze zm.//, a kontrola skarbowa prowadzona przez organy kontroli skarbowej / w/cyt. ustawa o kontroli skarbowej/ to dwa odrębne postępowania prowadzone przez niezależne od siebie, instytucjonalnie wyodrębnione organy. Wobec tego wnioskowanie o przeprowadzenie kontroli do organu kontroli skarbowej nie rodzi obowiązku po stronie tego organu, w przypadku odmowy, do przekazania wniosku do organu kontroli podatkowej
W zakresie skarg na bezczynność organu nie mieszczą się przypadki nieudzielania stronie odpowiedzi lub informacji. Jednakże udzielenie skarżącej przez Izbę Skarbową informacji, co do zagadnień związanych z wystąpieniem nadpłat za lata 1996 i 1998 było zbędne, gdyż w tym zakresie skarżąca była informowana przez organ kontroli skarbowej, jak również wykorzystała możliwości interweniowania w sprawie kontroli skarbowej do organów tej kontroli wyższego stopnia.
W sprawach ze skarg na bezczynność organów sąd administracyjny orzeka biorąc za postawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy.
W związku z tym, co podano powyżej, nie można stwierdzić, że w dniu rozstrzygania niniejszej sprawy Izba Skarbowa pozostaje w zwłoce z wydaniem decyzji, postanowienia, innego aktu, czy wykonaniem czynności, do których byłaby zobowiązana przepisem prawa. Zarzut przewlekłego i biurokratycznego załatwienia sprawy nie może stanowić podstawy do rozpatrywania przez Sąd sprawy w zakresie bezczynności organu.
Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.