Uzasadnienie
W skargach kasacyjnych z dnia 14 kwietnia 2016 roku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2016 roku sygn. akt I SAB/Kr 14/15 skarżący S.K. i J.K., działający przez adwokata Ł.S., zawarli wnioski o zwolnienie ich od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej z uwagi na trudną sytuację finansową uniemożliwiającą poniesienie wydatków tego typu.
W związku z tym, że wnioski o przyznanie prawa pomocy zostały złożone bez zachowania przewidzianej prawem formy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 kwietnia 2016 roku, pełnomocnikowi skarżących zostały przesłane urzędowe formularze wniosku celem ich wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wnioskodawców w piśmie procesowym z dnia 18 maja 2016 roku poinformował, iż skarżący uzyskali możliwość dokonania zapłaty żądanego wpisu i w związku z tym wnoszą o wycofanie wniosku o zwolnienie. Ponadto podał, iż w dniu 16 maja 2016 roku dokonana została wpłata kwoty 200 zł, którą w imieniu skarżących wpłaciło Stowarzyszenie [...]. Do pisma załączony został dowód uiszczenia opłaty.
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, ustawa nie przewiduje możliwości działania sądu w tym zakresie z urzędu.
Stosownie do treści art. 249a p.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W przedmiotowej sprawie działający w imieniu skarżących pełnomocnik oświadczył o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Z tego względu, działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.