Uzasadnienie
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Dopuszczalność skargi warunkowana jest m.in. przez wyczerpanie środków zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak wynika z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W przypadku bezczynności, tzn. niezałatwienia sprawy przez organ podatkowy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie (art. 141 § 1 o.p.). Wniesienie skargi na bezczynność jest zatem dopuszczalne, o ile strona wniosła ponaglenie i w ten sposób wyczerpała środki zaskarżenia.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie wniósł ponaglenia na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie umorzenia należności. Powołał się co prawda na wcześniejsze swoje pismo z dnia 6 marca 2019 r., niemniej jego treść zawiera zarzuty co do sposobu postępowania organu, nie odnosi się natomiast do kwestii niezałatwienia sprawy w terminie.
Należało zatem uznać, że skarga na bezczynność jest na obecnym etapie postępowania niedopuszczalna. Jej odrzucenie nie zamyka skarżącemu drogi do wniesienia kolejnej skargi na bezczynność organu podatkowego, o ile tylko zostanie ona poprzedzona ponagleniem, wniesionym do organu podatkowego wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K..
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.