Uzasadnienie
Spółka z o.o, " M." złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego po prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 12 września 2008 r. w sprawie o sygn. I SA/ Kr 640/07 uchylającym decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 marca 2007 r. oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji w sprawie wniosku strony skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego wnosił o oddalenie skarg podając, iż z uwagi na skomplikowany charakter spraw zawiadomiono stronę skarżącą, iż sprawy zostaną załatwione w terminie przewidzianym w art. 139 par. 1 i 4 Ordynacji podatkowej.. Jednocześnie organ podejmował działania w kierunku zakończenia przedmiotowych spraw.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej spółki o rozpoznanie spraw w trybie uproszczonym kierując sprawy do rozpoznania w trybie zwykłym. Termin rozprawy wyznaczono na dzień 23 listopada 2009 r.
Pismem z dnia 2 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Sąd o fakcie wydania w dniu 30 września 2009 r, decyzji w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 i 2001 rok.
Dnia 30 października 2009 r. do WSA wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżącej z wnioskiem o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 par. 1 pkt. 3 p.p.s.a z uwagi na jego bezprzedmiotowość przy zasądzeniu kosztów postępowania. Pełnomocnik złożył też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania i podał, iż stosownie do przepisu art. 208 p.p.s.a, niezależnie od wyników spraw o których mowa w art. 200 art. 203 art. 204 i art. 207, Sąd może nałożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów w całości lub części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.
Naczelnik Urzędu Skarbowego domagał się oddalenia wniosku o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
Na uzasadnienie swego stanowiska podał, iż złożone skargi były bezzasadne, gdyż organ nie pozostawał w bezczynności i w dacie wyznaczonej do załatwienia sprawy zakończono je poprzez wydanie w dniu 30 września przedmiotowych decyzji.
Decyzje te w żadnym wypadku nie zostały wydane w wyniku autokontroli organu,o której mowa w art. 54 par. 3 Ordynacji.
W powołanym przez pełnomocnika strony skarżącej przepisie art. 208 p.p.s.a chodzi wyłącznie o zachowanie strony w trakcie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wobec wydania w toku postępowania przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 i 2001 rok uzasadniony jest wniosek o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość w oparciu o przepis art.161 par. 1 pkt. Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm./
Dlatego orzeczono jak w pkt. I -szym sentencji.
Jeśli chodzi o żądanie strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zauważyć należy, że zgodnie z art.200 ustawy wyżej powołanej, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Przesłanka do zasądzenia zwrotu kosztów w oparciu o powyższy przepis w niniejszej sprawie nie zachodziła.
Zdaniem Sądu, brak też było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania na podstawie art. 201 par. 1 p.p.s.a bowiem do umorzenia postępowania sądowego nie doszło z przyczyny określonej w art. 54 par 3., w świetle którego organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Jak wynika ze stanowiska organu prezentowanego w pismach procesowych składanych w toku postępowania, skargi były niezasadne a podnoszony zarzut bezczynności był nieprawdziwy.
Naczelnik Urzędu Skarbowego jednoznacznie stwierdził, iż wydał decyzje w terminie ustalonym zgodnie z art. 140 Ordynacji a nie w wyniku autokontroli na podstawie art. 54 par. 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienie żądanie zasądzenia kosztów postępowania na podstawie przepisu art. 208 p.p.s.a, gdyż w powyższym przepisie chodzi o niesumienne lub oczywiście niewłaściwe zachowanie strony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a nie poza nim lub przed jego wszczęciem / postanowienie NSA z 28 lutego 2005 r. FZ 284/04, OSNA/WSA 2005, nr 6, poz.122/.
Jest to przepis wyjątkowy, strona winna wykazać iż takie zachowanie organu miało miejsce, w czym się przejawiło - a tego nie uczyniła.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów wyżej powołanych, orzekł jak w pkt. 2 sentencji.