Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lutego 2012 r. J.A. (dalej: Skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Aparatu Skarbowego w K. podając jako stronę Dyrektora Izby Skarbowej oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Na uzasadnienie skargi podał, że Skarżący zgłosił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego potrzebę przeprowadzenia kontroli finansowej Towarzystwa "H" w K. na podstawie posiadanej przez niego dokumentacji finansowo- rozliczeniowej. Zdaniem skarżącego organ niezasadnie odmówił mu wglądu do wyników przeprowadzonej kontroli i wydania mu protokołu kontroli. Bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej miała zaś polegać na tym, że w ocenie skarżącego Minister Finansów zobowiązał ten organ do podjęcia konkretnych czynności kontrolnych, czego Dyrektor Izby Skarbowej miał zaniechać.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że pismem z dnia 24 września 2011 r. Skarżący zarzucił organowi brak doręczenia dokumentu o sposobie załatwienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kontroli finansowej w Towarzystwie "H". Skarżący podał bowiem, że obowiązek udzielenia takiej informacji wynikał z pisma Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 25 października 2011 r. [...] powiadomił Skarżącego, że ww. pismo Ministra Finansów nie obligowało Naczelnika Urzędu Skarbowego do udzielania skarżącemu dodatkowej odpowiedzi. Organ zaś pismem z dnia 21 lipca 2009 r. nr [...] ustosunkował się do skargi złożonej przez Skarżącego, a leżącej u podstaw ww. pisma Ministra Finansów. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył ponadto, że organy podatkowe we własnym zakresie rozstrzygają o konieczności i ewentualnym zakresie przeprowadzanej kontroli finansowej, spowodowanej uzyskaniem informacji o rzekomych nieprawidłowościach w rozliczeniach należności publicznoprawnych.
Organ podniósł, że z uwagi na tajemnicę skarbową o wyniku przeprowadzanych czynności może być informowana jedynie strona postępowania, a przymiot ten nie przysługuje osobie zawiadamiającej administrację podatkową o dostrzeżonych nieprawidłowościach u podmiotów trzecich. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że pismem z dnia 2 czerwca 2009 r. znak [...] oraz z dnia 21 lipca 2009 r. znak [...] zwrócił uwagę Skarżącego, że podjecie decyzji o sposobie wykorzystania przekazanych informacji należy do wyłącznej kompetencji naczelnika urzędu skarbowego, który w omawianej sprawie wszczął postępowanie z urzędu. Tym samym podnoszone zarzuty w przedmiocie bezczynności urzędu należało uznać za bezzasadne.
Z kolei pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustosunkował się do zarzutów Skarżącego i podniósł, że w związku z jego pismem z dnia 13 czerwca 2003 r., postanowieniem z dnia 15 września 2009 r. wszczęto postępowanie podatkowe względem Towarzystwa "H" w K. Na skutek tego postępowania w dniu 31 grudnia 2004 r. organ wydał dwie decyzje określające wysokość należności w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłat otrzymywanych przez osoby należącego do składu zarządu, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych pierwsza: za styczeń i maj 1999 r., druga: za styczeń i październik 2000 r., a ponadto decyzję umarzającą postępowanie w sprawie określenia wysokości należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001. Ponadto pismem z dnia 28 września 2004 r. organ podziękował Skarżącemu za dostarczone informacje, powiadomił go o wszczęciu postępowania oraz o tym, iż nie będzie on powiadamiany o wynikach tego postępowania.
Skarżący natomiast pismem z dnia 7 lutego 2006 r. wniósł o przesłanie kopii dwóch ww. decyzji z dnia 31 grudnia 2004 r. Organ w piśmie z dnia 2 marca 2006 r. odmówił uwzględnienia wniosku z uwagi na fakt, że skarżący nie był stroną ww. postępowania. Także w dniach 10 kwietnia oraz 26 maja 2008 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o wydanie kopii ww. decyzji, co spotkało się z podobną reakcją organu. Następnie Skarżący w dniu 26 marca 2009 r. wniósł do organu o wznowienie postępowania i uznanie go za stronę postępowania na podstawie art. 110 -117a O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego z uwagi na brak przesłanek odmówił wznowienia postępowania oraz podtrzymał stanowisko, głoszące, iż Skarżący nie jest stroną ww. postępowania.
Organ podniósł, że w związku ze złożoną przez Skarżącego skargą na odmowę wydania kserokopii decyzji przekazał akta sprawy Dyrektorowi Izby Skarbowej.
Na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. pełnomocnik Skarżącego nie wskazał podstawy prawnej złożonej skargi na bezczynność oraz wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2453/11 (publ. LEX nr 1126338) wskazał, że: "sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako nie wydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a."
Przechodząc zatem do ustalenia dopuszczalności złożonej skargi na bezczynność organów skarbowych należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie Skarżący występował do organów podatkowych o przeprowadzenie kontroli dotyczącej rozliczeń Towarzystwa "H" w K. Następnie niezadowolenie ze sposobu reakcji organów podatkowych na ww. wezwania doprowadziło Skarżącego do złożenia (pismem z dnia 23 czerwca 2009 r.) na ręce Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego "skargi na działalność Aparatu Skarbowego". Sprawę rozpoznawał Wydział Skarg i Wniosków w Biurze Ministra Sprawiedliwości, który przekazał ją według właściwości Ministrowi Finansów. Ten zaś pismem z dnia 14 lipca 2009 r. przekazał ją Dyrektorowi Izby Skarbowej, który udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 21 lipca 2009 r.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie ulega wątpliwości, że pismem z dnia 23 czerwca 2009 r. Skarżący wystąpił ze skargą w rozumieniu Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.). Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z powyższego przepisu wynika, iż skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., polegającą na poinformowaniu strony o sposobie załatwienia skargi.
Jak wykazano powyżej, wspomniane pismo skarżącego z dnia 23 czerwca 2009 r. wyczerpuje więc kodeksowe rozumienie "skargi powszechnej".
Analiza art. 3 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach skarg na czynności podejmowane w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., tj. w postępowaniu w sprawach skarg i wniosków. Brak kognicji sądów administracyjnych w tych sprawach nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienie z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2692/11, wyrok z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienie z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W postępowaniu uregulowanym w Dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (zob. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017 oraz WSA w Warszawie z dnia 10 października 2007 r., I SAB/Wa 42/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wypada zatem przypomnieć, iż niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas gdy skarga: 1) dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.), 2) została wniesiona w sprawie wyłączonej zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.), albo 3) została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi niedopuszczalność z powodu wskazanego w punkcie pierwszym, ponieważ działalność organów państwa i organów administracji publicznej uregulowana przepisami Działu VIII k.p.a., dotycząca skarg i wniosków obywateli, nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych.
Z tego względu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a Sąd odrzucił skargę. Z kolei stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zarządził zwrot na rzecz Skarżącego całego uiszczonego wpisu sądowego od skargi.