Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący Z. Ś. zaskarżył bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej. Z treści skargi wynika, że powyższy organ podatkowy pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 12 czerwca 2009r. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2003r.
W odpowiedzi na skargę stwierdzono, że przed Dyrektorem Izby Skarbowej nie toczyło się żadne postępowanie odwoławcze opisane w skardze, a Naczelniczy Pierwszego i Drugiego Urzędu Skarbowego w T. nie wydawali decyzji w sprawie podatku od towarów i usług, o których mowa w skardze.
W tej sytuacji na rozprawie w dniu 28 lutego 2012r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia poprzez wskazanie w jakiej sprawie i w jakim postępowaniu Dyrektor Izby Skarbowej pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy uzasadniającej złożenie skargi na bezczynności oraz wykazania, że skarżący przed skierowaniem skargi do tut. Sądu wyczerpał środki prawne przewidziane w art. 141 Ordynacji podatkowej lub w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego – w terminie 14 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie procesowy z dnia 13 marca 2012r. będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego poinformował, że jego mocodawca przekazał mu listownie informację o korespondencji, jaką kierował do US w T. i UKS w K. podając daty pism i sygnatury spraw. Przedstawiając w przedmiotowym piśmie wykaz tej korespondencji, pełnomocnik wniósł o zwrócenie się do tych organów o nadesłanie akt spraw o takich sygnaturach oraz o przedłużenie terminu do ostatecznego skonkretyzowania skargi i wykonania wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarga wnoszona do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać; (1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, (2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, (3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, ze Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków. Przy skardze na bezczynność takim brakiem skargi jest niewskazanie w jakim postępowaniu i jakiej decyzji, postanowienia, czy też aktu prawnego organ nie wydał bądź też jakiej czynności nie podjął, pomimo ciążącego na nim obowiązku. Sąd wezwał skarżącego w terminie 14 dni pod rygorem odrzucenia skargi do sprecyzowania żądania skargi Jednakże skarżący w odpowiedzi przedstawił jedynie wykaz pism z podaniem dat i sygnatur, które w żaden sposób nie precyzuje żądania skargi. Należy w tym miejscu podkreślić, że określenie przedmiotu stwierdzenia bezczynności należy wyłącznie do wnoszącego skargę i nie może być przedmiotem domniemania (por. postanowienie NSA z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt I OSK 811/11).
Dodatkowo stwierdzić należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity – Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz ponaglenie uregulowane w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Wniesienie skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej (dotyczącej według skarżącego sprawy określenia wysokości podatku od towarów i usług) powinno być zatem zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. poprzedzone ponagleniem organu. Nie wyczerpanie powyższego trybu powoduje zaś, że skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Skarżący pomimo wezwania, nie wykazał, że przed złożeniem skargi wyczerpał stosowny tryb administracyjny. Nie jest przy tyrzeczą Sądu prowadzenie swoistego postępowania wyjaśniającego mającego na celu przesądzenie, czy w niniejszej sprawie skarżący dopełnił ustawowych przesłanek wniesienia skargi, a to przez zwracanie się do wymienionych w piśmie z dnia 13 marca 2012r. urzędów. Skoro zaś bezczynność dotyczyć miała Dyrektora Izby Skarbowej wydaje się to być dodatkowo bezcelowe.
Sąd wyznaczając pełnomocnikowi czternastodniowy termin (zamiast siedmiodniowe) do wykazania okoliczności uzasadniających dopuszczalność skargi na bezczynność, uwzględnił zgłaszane przez pełnomocnika trudności w komunikowaniu się ze skarżącym. Termin do usunięcia braków skargi zakreślony pod rygorem odrzucenia skargi nie może być przedłuży.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.