Uzasadnienie
Dnia 10.04.2014r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie Wicedziekan Rady OIRP, dnia 23.04.2014r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M.M..
W dniu 26.06.2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w przedmiotowej sprawie. Na rozprawie radca prawny wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz złożył "pismo w sprawie – załącznik do protokołu rozprawy z dnia 26.06.2014r.", zawierające wniosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały zapłacone mu w całości ani w części.
W dniu 09.09.2014r. wpłynęła do tut. Sądu skarga kasacyjna sporządzona przez M.M., zawierająca wniosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu wywołanym wniesieniem środka odwoławczego. Wniosek zawierał stwierdzenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani też w części.
Dnia 14.12.2016r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz.718 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Pełnomocnik strony skarżącej wywiązał się z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
Orzekający przyznał więc pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w wysokości 240 zł na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
1) lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz.U z dnia 2013r., poz. 490).
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przyznał natomiast wynagrodzenie w wysokości 120 zł, na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
2) lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług, z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 710 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 82,80 zł.
Podstawa prawna rozstrzygnięcia powołana została natomiast w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U z 2016r., poz. 1715) i w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U z 2015r., poz. 1805).
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2, pkt 8) w zw. z art. 250 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 z p. zm.).