Uzasadnienie
I SAB/Łd 1/12
P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość w postępowaniu skarbowym w zakresie wydania decyzji w sprawie zwrotu kwoty podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. rozpatrzył ponaglenie strony z dnia 24 stycznia 2012 r., uzupełnione pismem z dnia 10 lutego 2012 r. Podniósł, że w momencie złożenia skargi P. W. nie był w posiadaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
W myśl art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (§ 3 art. 54 p.p.s.a.). Działanie organu dokonane po wniesieniu skargi bezczynność, które ową bezczynność usuwa, należy oceniać i kwalifikować, jako działanie samokontrole skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania.
Przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne uzależniają dopuszczalność skargi od wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Co kryje się pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia wyjaśnia art. 52 § 2 p.p.s.a., stanowiący, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wskazać jednak należy, że wyliczenie zawarte w omawianym przepisie nie ma charakteru wyczerpującego. Oznacza to, że w określonym przypadku przepis prawa przewiduje innego rodzaju środek zaskarżenia, który nie został wymieniony w tej regulacji. Skargę do sądu administracyjnego można zatem wnieść po uprzednim wykorzystaniu tegoż środka zaskarżenia. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, do organu wyższego stopnia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie (zob. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt I SAB/Łd 5/11).
Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie strona wniosła skargę na przewlekłość w postępowaniu skarbowym w zakresie wydania decyzji w sprawie zwrotu kwoty podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w dniu 1 marca 2012 r. (data stempla pocztowego). Z akt sprawy wynika, że skarżącemu nie zostało wcześniej doręczone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., którym organ rozpatrzył ponaglenie P. W. z dnia 24 stycznia 2012 r. (notatka służbowa z 21 marca 2012 r., k-3a akt administracyjnych).
Nie można, więc uznać, że w chwili składania skargi tryb ponaglenia został wyczerpany. Samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość.
Tym samym skarga okazała się przedwczesna, dlatego należało ją jako niedopuszczalną odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.
P.Z-C.