Uzasadnienie
Skargą z 30 września 2016 r. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. zaskarżyła przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę T. w sprawie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Odpowiadając na skargę Starosta T. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przysługujących stronie środków służących do przeciwdziałania długotrwałości postępowania, to jest: niezłożenie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej k.p.a.).
Zarządzeniem z 2 listopada 2016 r. skarżąca spółka została wezwana, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych skargi przez: (1) złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego), a także przez (2) nadesłanie dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.).
W wyznaczonym terminie strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a., w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca spółka, przed wniesieniem skargi do sądu, nie składała ww. zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., co oznacza, że nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia.
W związku z powyższym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że strona skarżąca nie uzupełniła również drugiego braku formalnego skargi. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zatem skargę do sądu wnosi spółka (posiadająca osobowość prawną), skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona skarżąca nie wykazała, że wyczerpała tryb wskazany w art. 37 § 1 k.p.a., ani też nie przedłożyła odpisu z KRS. W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3, odrzucił skargę.
AKE.