Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 sierpnia 2022 r. M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu w postaci braku doręczenia decyzji, określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2015 r. Strona stoi na stanowisku, że wydania w dniu 24 czerwca 2021 r. decyzja została doręczona na błędny adres, a bezczynności organu dopatruje się w odmowie sprostania żądania doręczenia tej decyzji pod innym adresem. W konsekwencji strona wnosi o zobowiązanie organu do doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 24 czerwca 2021 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia, stwierdzenia, iż bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego toczyło się postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, zakończone wydaniem w dniu 24 czerwca 2021 r. decyzji nr 1026-SPV.4102.4.2021.11. Rozstrzygnięcie organu zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lipca 2021 r. w trybie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej o.p. W dniu 9 marca 2022 r. skarżący skierował do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pismo zatytułowane "PONAGLENIE", w którym wniósł o doręczenie mu decyzji z dnia 24 czerwca 2021 r. na właściwy adres, wyjaśnienie przyczyn i ustalenie winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdzenie, że niezałatwienie miało miejsce z rażącym naruszenie prawa.
Skarżący kwestionuje w nim prawidłowość doręczenia decyzji na adres w niej wskazany. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2022 r. Dyrektor uznał złożone ponaglenie za bezzasadne. W dniu 29 czerwca 2022 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia 24 czerwca 2021 r. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że odwołanie strony zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wskazał, że decyzja z dnia 24 czerwca 2021 r. została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 § 4 o.p. i jest ostateczna oraz wniósł o odrzucenie skargi jako bezprzedmiotowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ podatkowy nie prowadził już postępowania, bowiem wydana została decyzja, która jest ostateczna.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a.
Podzielając pogląd prawny wyrażony w powyższej uchwale za niedopuszczalną należy uznać skargę wniesioną do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ podatkowy decyzji administracyjnej.
Skoro bowiem w sprawie doszło do wydania decyzji i jest ona ostateczna, to skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Naczelnika w przedmiocie braku doręczenia decyzji (...) z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2015 r. na inny adres, wniesiona po wydaniu w tej sprawie decyzji podatkowej była niedopuszczalna.
Niezależnie od podniesionych rozważań podkreślić należy, że badanie zgodności z prawem decyzji z 24 czerwca 2021 r. nie leży w granicach przedmiotowych sprawy zainicjowanej skargą na bezczynność - co wynika nie tylko z wykładni językowej pojęcia bezczynności, ale również wykładni systemowej wewnętrznej art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 p.p.s.a. Przyjęcie zaprezentowanego w skardze stanowiska wymagałoby bowiem każdorazowo, przy badaniu zasadności skargi na bezczynność, wkroczenia przez sądy administracyjne w strefę merytorycznej oceny podjętych przez organy rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie wiązałoby się to z koniecznością zbadania czy decyzja podatkowa organu I instancji w ogóle weszła do obrotu, bo zdaje się tak intencję miał autor skargi, choć trudno to precyzyjnie odczytać. Jeżeli bowiem decyzja nie weszła do obrotu, należałoby przyjąć, że organ nieprawidłowo załatwił sprawę i pozostaje w bezczynności.
Rzecz jednak w tym, że decyzja ta podlegała zaskarżeniu w drodze odwołania, a następnie po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej mogła zostać poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Z powyższego wynika zatem, że przedstawiona w motywach skargi argumentacja prowadzi do niemożliwego do zaaprobowania stanu konkurencyjności postępowań sądowoadministracyjnych - w którym sąd administracyjny dwukrotnie oceniałby zgodność z prawem wspomnianej decyzji.
W tym stanie sprawy skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. ak