Postanowienie WSA w Łodzi z 26 kwietnia 2007 r., I SAB/Łd 2/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 26 kwietnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi H. G. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie przewlekłości postępowania podatkowego w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres pięciu lat p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący Asesor WSA Ewa Alberciak

Uzasadnienie

W dniu 2 stycznia 2007 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo H. G. z dnia 29 grudnia 2006 r., które zarejestrowane zostało pod sygn. akt I SAB/Łd 22/05, jako skarga na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie przewlekłości postępowania podatkowego w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres pięciu lat.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosił o jej odrzucenie. Organ podatkowy wyjaśnił, iż kwestie wskazane w skardze H. G. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. były przedmiotem prowadzonego postępowania w trybie postanowień przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W wyniku tego postępowania pismem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 237 § 3 k.p.a. zawiadomił H. G. o uznaniu skargi za bezzasadną. Organ podatkowy wskazał, iż do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej.

Zarządzeniem z dnia 2 marca 2007 r. skarżący wezwany został do wyjaśnienia, czy skarga z dnia 29 grudnia 2006 r. jest skargą na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 p.p.s.a., a jeżeli tak, to do wskazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, w jakim przedmiocie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dopuścił się bezczynności i z jakiej daty wniosek skarżącego nie został załatwiony.

Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 13 marca 2007 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie wykonał nałożonego przez Sąd obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4, tj. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy wynika, że przez bezczynność należy rozumieć niepodjęcie przez organ działań, pomimo prawnego obowiązku lub podjęcie takich czynności, lecz niezakończonych wydaniem stosownego aktu.

Istota skargi wniesionej w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. poprzez celowe przeciąganie, wstrzymywanie zwrotu nadpłaty. W pismach kierowanych do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. skarżący żądał wyrównania nadpłaty za okres pięciu lat. Żądanie skarżącego potraktowane zostało jako skarga na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i załatwione przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. pismem z dnia 30 listopada 2006 r., w oparciu o art. 237 § 3 k.p.a., poprzez zawiadomienie podatnika, iż organ uznaje skargę za bezzasadną.

Wskazane rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie nastąpiło w żadnej z form przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie z treścią § 2 tego przepisu, rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, sprowadza się do tego, iż skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wykorzystania w postępowaniu podatkowym środków zaskarżenia, o ile mu one przysługiwały.

Zgodnie z treścią art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym w terminie służy stronie ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia;

2. ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej.

Oznacza to, iż w przypadku bezczynności organu podatkowego w postępowaniu podatkowym stronie służy środek wymuszający załatwienie sprawy, który przez prawodawcę określony został jako "ponaglenie" Środek ten doktryna traktuje przy tym za środek zaskarżenia, albowiem jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2006 r. I FSK 588/05).

Zauważyć należy, nie przesądzając czy organ podatkowy I instancji powinien rozpatrzyć wniosek podatnika "o zwrot nadpłaty za okres pięciu lat" w formie decyzji administracyjnej bądź innego aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a., że jeżeli skarżący żądał wydania stosownego aktu, to przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego powinien wyczerpać przysługujący mu tryb zaskarżenia, a zatem złożyć ponaglenie w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy w terminie, a skarga powinna dotyczyć bezczynności organu podatkowego I instancji.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała, że skarżący skorzystał z przewidzianego w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej szczególnego środka zaskarżenia, skarga zaś dotyczy bezczynności organu II instancji, a zatem skarga jest niedopuszczalna i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.

Podkreślić ponadto należy, iż skarżący nie wypełnił nałożonego przez Sąd zarządzeniem z dnia 2 marca 2007 r. obowiązku i nie sprecyzował w jakim przedmiocie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dopuścił się bezczynności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.