Uzasadnienie
W dniu 23 sierpnia 2007 r. S. M. zwrócił się do Burmistrza P. o umorzenie należności z tytułu zaległości czynszowych, związanych z najmem lokalu komunalnego. Powołał się na swoją trudną sytuację, którą potwierdzić mógł Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej i zawarty w tym Ośrodkiem kontrakt socjalny.
Burmistrz P. podjął czynności w celu załatwienia tego wniosku, zwracając się do P. U. K. spółki z o.o. w P. o informację o stanie zadłużenia wnioskodawcy oraz do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o informację o sytuacji finansowej i rodzinnej wnioskodawcy.
Pismem z 18 września 2007 r. organ zawiadomił stronę, iż z uwagi na konieczność wyjaśnienia sprawy termin jej załatwienia zostaje przedłużony do 5 października 2007 r.
Pismem z 5 października 2007 r. Burmistrz Miasta P. odmówił S. M. umorzenia zaległości z tytułu czynszu, wskazując na to, iż trudna sytuacja finansowa nie uzasadnia udzielenia takiej ulgi. Wskazano także, iż istnieje zagrożenie wykonania kontraktu socjalnego przez wnioskodawcę, bowiem samodzielnie opuścił on ośrodek Monar,zaczął pić i omal nie utracił pracy.
W dniu 22 października 2007 r. S. M. złożył, za pośrednictwem Burmistrza P. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność tego organu w załatwieniu wniosku strony o umorzenie zaległości czynszowych. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż mimo wskazania terminu do załatwienia sprawy na 5 października 2007 r., organ terminu tego nie dotrzymał, datowane na ten dzień pismo zostało bowiem nadane dopiero 9 października 2007 r. ponadto organ przy załatwieniu sprawy wykazał się bezdusznością, powołał się też na fakty, które nie zostały poparte dowodami.
Burmistrz P. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, iż rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie zaległości czynszowych należy wprawdzie do organów samorządowych, jest jednak czynnością o charakterze cywilnoprawnym. Na bezczynność organu w tym zakresie nie przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego (art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Na rozprawie pełnomocnik organu wyjaśnił ponadto, iż strona nie składała zażalenia na bezczynność Burmistrza do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., gdy sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym zgodnie z art. 36 tej ustawy, stronie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia jest niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. wnieść ją można dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służą one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem.
W tym przypadku skarżący nie złożył zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na bezczynność Burmistrza P., stosownie do art. 37 1 w zw. z art.17 pkt 1 k.p.a. Tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia i skarga jego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Zauważyć ponadto należy, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, iż skarga na bezczynność organu przysługuje również wówczas, gdy organ w ogóle nie zajmuje stanowiska w sprawie, a więc, gdy mimo doręczenia mu żądania nie podejmuje żadnych czynności, będąc przekonany o tym, iż załatwienie sprawy nie wymaga wydania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 1987 r., sygn.akt IV SAB 23/87, opubl. w ONSA z 1988 r., nr 1,poz. 13). Zauważyć zaś należy, iż w tym przypadku wierzycielem należności czynszowych był inny podmiot niż organ gminy (wynika to z treści wyroku Sądu Rejonowego w Łasku, zasądzającego czynsz na rzecz P. U. K. spółki z o.o. w P., a nie na rzecz Gminy P.). Należności wskazane we wniosku nie były więc należnościami cywilnoprawnymi Gminy P., należnymi jej od skarżącego.
Podnieść też należy, iż nawet wobec wyczerpania trybu zaskarżenia skarga na bezczynność nie mogłaby odnieść żądanego przez stronę skutku. Przedmiotem skargi na bezczynność może być bowiem tylko bezczynność trwająca w dniu jej wniesienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 1999 r., sygn. akt I SAB/Łd 14/98, opubl. w ONSA z 2000 r., nr 1,poz. 44). Sąd, uwzględniając skargę wyznacza bowiem termin do załatwienia sprawy (art. 149 p.p.s.a.). Nie jest to możliwe, gdy czynność organu- jak w tym przypadku- została już dokonana. Przekroczenie terminu do załatwienia sprawy nie skutkuje zaś uznaniem wydanego aktu za nieistniejący.
Wskazać też należy, iż w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność Sąd nie ocenia zasadności i legalności wydanego aktu.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.
t.n.