Uzasadnienie
I SAB / Łd 5/07
Pismem z dnia 11 stycznia 2007r. pełnomocnik M. P. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w Ł. z ponagleniem na nieterminowe załatwienie sprawy przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł.. W uzasadnieniu pisma podniesiono, że organ pierwszej instancji trzykrotnie przedłużał termin załatwienia wniosku strony z dnia 22 czerwca 2006r. o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Według strony powyższy wniosek winien być zgodnie z art.139 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm./ załatwiony niezwłocznie, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art.141 § 1 pkt 1, art. 216 i art.217 Ordynacji podatkowej uznał ponaglenie strony za nieuzasadnione. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ orzekający stwierdził, że zgodnie z art.139 § 1 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy w postępowaniu administracyjnym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Natomiast w myśl art.140 cytowanej ustawy, organ administracyjny jest obowiązany zawiadomić stronę o każdym przypadku niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Organ orzekający wskazał, ze w przedmiotowej sprawie organ celny pierwszej instancji po wezwaniu strony do uzupełnienia złożonego wniosku, w kolejnych postanowieniach wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy i podawał przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie.
W dniu 28 lutego 2007r. pełnomocnik M. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Ł..
W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła swoje stanowisko i argumenty zawarte w ponagleniu z dnia 11 stycznia 2007r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że w stosunku do strony skarżącej nie prowadzi postępowania administracyjnego w przedmiocie jej wniosku o zwrot podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, w związku z czym, postawiony zarzut bezczynności jest całkowicie bezzasadny.
Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej wniósł o odrzucenie przedmiotowej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art.52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ powoływanej dalej jako ustawa ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /art. 52 § 2 ustawy ppsa/.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wystąpiła do Sądu ze skargą na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Ł., mimo że – jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę – merytoryczne postępowanie administracyjne /o zwrot podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu/ było prowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł..
Złożone przez stronę do Dyrektora Izby Celnej w Ł. ponaglenie z dnia 11 stycznia 2007r. - rozpatrzone przez ten organ - dotyczyło postępowania organu pierwszej instancji, który jest niewątpliwie organem innym od Dyrektora Izby Celnej.
W konsekwencji, postawiony przez stronę skarżącą Dyrektorowi Izby Celnej zarzut bezczynności nie znajduje żadnego uzasadnienia, a przede wszystkim przed wniesieniem tego rodzaju skargi strona nie wyczerpała dostępnych środków zaskarżenia w stosunku do postępowania tego organu /patrz art.141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej/. Należy zatem uznać, że strona skarżąca nie dopełniła wynikającego z art. 52 § 1 ustawy ppsa warunku dopuszczalności skargi, w związku z czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 wskazanej ustawy, orzeczono, jak w sentencji.