Uzasadnienie
Sprawa niniejsza została wszczęta pismem pełnomocnika J. Ś. z dnia [...] którym skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
W toku postępowania organ celny trzykrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy (postanowienia z dnia 21 lipca, 28 września oraz 21 grudnia 2006 r.), wskazując za każdym razem, na toczące się postępowanie przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości oraz dużą ilość podobnych wniosków.
W dniu 11 stycznia 2007 r. pełnomocnik strony wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w Ł. z ponagleniem. Jako podstawę prawną swego żądania wskazał art. 141 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej powoływanej jako Ordynacja podatkowa. W jego ocenie sprawa powinna być załatwiona w terminie wskazanym w art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej tj. niezwłocznie, zważywszy na fakt, iż w sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2007 r. Dyrektor Izby Celnej uznał ponaglenie za nieuzasadnione.
W dniu 28 lutego 2007 r. pełnomocnik J. Ś. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Ł. W uzasadnieniu skargi powtórzył swoje stanowisko i argumentację zawartą w ponagleniu z dnia 11 stycznia 2007 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że nie prowadzi w stosunku do J. Ś. postępowania administracyjnego, co oznacza, że stawiany mu zarzut bezczynności jest oczywiście bezzasadny. Postępowanie w sprawie w całości prowadzone było przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. i temu właśnie organowi ewentualnie można w niniejszej sprawie zarzucić bezczynność.
Podczas rozprawy w dniu 24 kwietnia 2007 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej wniósł o oddalenie, bądź ewentualnie – odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej jako p.p.s.a. – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku bezczynności organu w postępowaniu podatkowym (celnym) stronie służy środek wymuszający załatwienie sprawy, który przez prawodawcę określony został jako "ponaglenie". Środek ten doktryna i orzecznictwo traktuje jako środek zaskarżenia. Środek szczególny, niemniej jednak środek zaskarżenia, albowiem jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, UNIMEX Wrocław 2003 r., str. 522, a także postanowienie NSA z 14 lutego 2006 r. I FSK 588/05, LEX nr 193106).
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność Dyrektora Izby Celnej, mimo że – jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę – postępowanie w sprawie prowadzone było przez Naczelnika Urzędu Celnego [..] w Ł. Ponaglenie wprawdzie zostało przez stronę złożone, ale bez wątpienia dotyczyło postępowania organu I instancji, a nie organu odwoławczego. W konsekwencji skarżący, stawiając zarzut bezczynności Dyrektorowi Izby Celnej, nie wyczerpał dostępnych mu środków prawnych w toku instancji (ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych – art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Skarżący zatem, mimo że reprezentowany był w postępowaniu przez zawodowego pełnomocnika, nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.