Uzasadnienie
W dniu 22 marca 2010 r. A S.A. w Ł. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Ł. Podniosła, że organ rażąco naruszył przepisy regulujące kwestię terminów rozpatrzenia odwołania. Spółka podała, że Dyrektor Izby Celnej dwukrotnie wyznaczał termin załatwienia sprawy, a mimo to sprawa nie została zakończona. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zobowiązanie organu drugiej instancji do merytorycznego zakończenia sprawy, w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Argumentował, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdyż Spółka wniosła ją, zanim Minister Finansów rozpatrzył złożone przez nią ponaglenie. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył też, że złożone przez Spółkę odwołanie zostało już rozpatrzone. W dniu [...] r. wydana została decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. odmawiające stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Decyzję doręczono stronie w dniu 26 marca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zasadny okazał się zgłoszony w odpowiedzi na skargę wniosek o odrzucenie pisma z uwagi na jego niedopuszczalność.
W opinii organu wniesienie skargi, przed rozpatrzeniem ponaglenia przez organ wyższego stopnia bądź Ministra Finansów w przypadkach, o których mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej w skrócie "O.p.") narusza przepisy regulujące tryb wnoszenia skargi na bezczynność organów administracji publicznej. Z tezą tą należy się zgodzić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Art. 52 § 2 p.p.s.a. stanowi zaś, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Użyty w tym przepisie zwrot "taki jak" wskazuje, że zawarte w nim wyliczenie ma charakter przykładowy. W wypadku skargi na bezczynność środkami zaskarżenia będą zatem: zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenie z art. 141 § 1 O.p. (por. W. Chróścielewski, "Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego", PiP 2004, z. 3, s. 65).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka przed wniesieniem skargi do Sądu, pismem z dnia 19 marca 2010 r., wystąpiła do Ministra Finansów z ponagleniem, a następnie przed uzyskaniem stanowiska tego organu, to jest w dniu 22 marca 2010 r., wniosła skargę na bezczynność.
Zarówno w doktrynie (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX, 2009, wyd. III, s. 172, a także C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski "Ordynacja podatkowa. Komentarz", LEX, 2009, wyd. III – komentarz do art. 141 teza 6), jak i w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 14 lutego 2006 r., I FSK 588/05, LEX nr 193106) akcentuje się, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Powyższe oznacza, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego jest nie tylko złożenie ponaglenia w trybie art. 141 § 1 O.p., ale także jego rozpatrzenia przez właściwy organ. Zatem złożenie przez Spółkę skargi przed uzyskaniem stanowiska Ministra Finansów naruszało art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. i czyniło to pismo przedwczesnym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę, zaś stosownie do art. 232 § 1 okt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie wpisu sądowego.
J.Z.