Uzasadnienie
W dniu 29 lipca 2009 r. "A" Spółka akcyjna w Ł. wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. W skardze podniosła, że w dniu 23 grudnia 2008 r. wystąpiła do wskazanego organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym odprowadzonym od sprzedaży energii elektrycznej dystrybutorom tej energii oraz innym podmiotom, które nie były ostatecznymi odbiorcami energii. Spółka podała, że organ podatkowy dwukrotnie wyznaczał termin załatwienia sprawy, a mimo sprawa nie została zakończona.
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Celnego do merytorycznego zakończenia sprawy, w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ podatkowy uzasadnił żądanie odrzucenia skargi, podnosząc że Spółka nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wniósł o odrzucenie skargi oraz obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.
W dniu 6 listopada 2009 r., podczas rozprawy, pełnomocnik organu podatkowego oświadczyła, że w dniu 8 września 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i aktualnie toczy się postępowanie odwoławcze.
Wobec złożonego oświadczenia Sąd zobowiązał pełnomocnika organu podatkowego do złożenia do akt sprawy odpisu wydanej decyzji wraz z dowodem jej doręczenia stronie skarżącej.
W dniu 10 listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego nadesłał kserokopie: decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] r. nr [...] i potwierdzenia odbioru tej decyzji przez Spółkę w dniu 15 września 2009 r. oraz kserokopię odwołania Spółki do Dyrektora Izby Celnej w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie sądowe podlega umorzeniu, bowiem stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w oznaczonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności (uchwała NSA z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 opubl.
ONSAiWSA 2009/4/63, Lex 463487). Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu, który przed dniem wydania orzeczenia przez sąd, rozstrzygnął sprawę, staje się zatem bezprzedmiotowe. Z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wynika że, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
Przedstawiona sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z dokumentów nadesłanych przez organ podatkowy przy piśmie z 9 listopada 2009 r., przed rozpoznaniem przez Sąd skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł., wymieniony organ rozstrzygnął wniosek skarżącej Spółki i wydał w dniu [...] r. decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W dniu orzekania przez Sąd organ podatkowy nie pozostawał zatem w bezczynności.
Powyższe uzasadniało umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie przywołanego powyżej art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Sąd nie uwzględnił natomiast wniosku Naczelnika Urzędu Celnego o odrzucenie skargi, uznając że żądanie to jest oczywiście niezasadne. Niewątpliwie z art. 52 § 1 P.p.s.a. wynika zasada, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Art. 52 § 2 P.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Użyty w ostatnio przywołanym przepisie zwrot "taki jak" wskazuje, że wyliczenie środków zaskarżenia w tym przepisie ma charakter przykładowy.
W wypadku skargi na bezczynność środkami zaskarżenia będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 o.p. (por. W. Chróścielewski, "Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego", PiP 2004, z. 3, s. 65).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka przed wniesieniem skargi do Sądu, pismem z dnia 7 lipca 2009 r., wystąpiła do organu nadrzędnego - Dyrektora Izby Celnej w Ł. z ponagleniem. Wymieniony organ postanowieniem z dnia [...] r. uznał to ponaglenie za nieuzasadnione. Rozpoznanie przez organ nadrzędny złożonego ponaglenia otworzyło Spółce drogę do prawnie skutecznego zaskarżenia bezczynności Naczelnika Urzędu Celnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił, jak w sentencji.
t.n.